Książka tygodnia: powieść „Nasze wieczory” Alana Hollinghursta

Jak dobrze zanurzyć się w świetnej prozie i przypomnieć sobie przyjemność, jaką daje lektura pełnokrwistej powieści! Do tego takiej, w której znajdziemy panoramę powojennej Anglii, aż po brexit i epidemię covidu, ale zobaczoną nie poprzez wydarzenia polityczne, a przez losy indywidualnych bohaterów.

Bohaterem głównym jest David Win, półkrwi Birmańczyk. Jego birmański ojciec to właściwie enigma, a w Birmie nigdy nie był. Dziedzictwo kulturowe sprowadza się do paru strojów przechowywanych przez matkę, która pracowała  krótko w Rangunie jako sekretarka, a teraz wychowuje samotnie syna utrzymując się z krawiectwa; z jedną z klientek połączy ją biznes, a następnie związek uczuciowy.

David trafia do prestiżowej szkoły z internatem jako beneficjent stypendium zamożnego Marka Hadlowa. Z Markiem i jego żoną, artystką Carą, się zaprzyjaźni, z ich synem, niesympatycznym i mniej zdolnym Gilesem – raczej nie. Czy wychowaliśmy potwora? – zastanawia się szlachetna Cara. Niestety tak – w dodatku zręcznego polityka, który stanie się jednym z architektów brexitu. Tak znanym, że część mediów żegnając znacznie bardziej zasłużonego Marka, informować będzie, że zmarł „ojciec Gilesa”...

Bo taki właśnie jest ten portretowany przez Hollinghursta świat. Niesprawiedliwy i często okrutny. Żywy jest w nim rasizm, obecny nawet w potocznym języku, a temat pochodzenia Dave’a wciąż okazuje się drażliwy. Rasizm i inne uprzedzenia – lesbijski związek matki chłopca okazuje się nie do przyjęcia dla jej krewnych, pochodzących z warstw niższych.

Bo „Nasze wieczory” to portret społeczeństwa klasowego, w którym podziały tylko pozornie wydają się zatarte. I subtelna opowieść o odnajdywaniu tożsamości przez młodego geja, jakim jest David. Tożsamości seksualnej i powołania artystycznego. 

Urodzony w 1954 r. Alan Hollinghurst nazywany jest pisarzem gejowskim. Jeśli wspominam o tym na końcu, to dlatego, że – w odróżnieniu na przykład od „Klubu korynckiego”, pierwszej tłumaczonej u nas jego książki (1993) – „Wieczory” nie są „powieścią środowiskową”. „Postanowiłem, że będę pisać książki z gejowskiej perspektywy – mówił Juliuszowi Kurkiewiczowi („Książki. Magazyn do czytania”). – A zarazem byłem trochę zdziwiony, gdy ludzie byli moją postawą zaskoczeni, albo gdy »Linia piękna« dostała Bookera jako »pierwsza powieść gejowska«”. 

Cóż, są to po prostu znakomite powieści.