Święto narodowego niezrozumienia

Mogliśmy zobaczyć biało-czerwoną na ulicach Warszawy. To był piękny widok” – tak skomentował minister spraw wewnętrznych Mariusz Błaszczak sobotni marsz niepodległości. Trudno się z tym zdaniem, wziętym z osobna, nie zgodzić: nigdy za wiele wdzięczności dla polityków i działaczy sprzed stu lat za tamto państwo, choć długo by opowiadać, co w nim nam się nie podoba.

Dlaczego zatem nie tylko poturbowani uczestnicy sobotnich pikiet, ale i bierni widzowie zdarzeń, choć biało-czerwoną uważają za swoją, mają wrażenie, iż widoki były całkiem niepiękne? Z powodu wrażenia, że pan minister i wielu jego kolegów widzi tę samą flagę, ale nie taką samą. 11 listopada to wielka celebracja narodowego niezrozumienia. Bycie patriotą polskim przypomina straceńczą misję: powtarzamy na darmo, że biało-czerwona nie jest znakiem etnicznym, podwójną kreską wysmarowaną dla magicznych mocy na policzkach wojowniczego plemienia. Że w swoim najcenniejszym sensie, tym okupionym poświęceniem i krwią kilku dwudziestowiecznych pokoleń, jest pieczęcią obywatelskiej wspólnoty, niczym współczesna postać szlachectwa. Jest ona, oczywiście, nieusuwalnie naznaczona polskością – choćby poprzez język, w jakim tu, na tej ziemi rozmawiamy i się nawzajem obrażamy – ale nie sprowadza się tylko do jej iście pogańskiego kultu. Więcej w nim mitologii krwi niż miłości do realnych losów ludzi, mówiących o sobie w bardzo różny sposób „jestem Polakiem”.

Nie wolno nam iść na rękę nienawistnym demagogom, gdy biorą kilkadziesiąt tysięcy ludzi idących ulicami bez żadnych pogromowych intencji na zakładników swoich haseł. Mówienie, że w Warszawie szedł „marsz faszystów”, jest wielkim prezentem dla faktycznie obecnej tam, nieistotnej politycznie garstki faszystów. Równie jednak niebezpieczny prezent robią jej obecne władze, nie dość jasno wypowiadając swoją niezgodę na nadużywanie daty i symboliki. Samo to, że Jarosław Kaczyński konsekwentnie omija warszawskie zadymy, nie chcąc być z nimi kojarzony (w tym roku spędził sobotę w Krakowie, gdzie wygłaszał bezpieczne komunały), to za mało. Zmianą na lepsze jest niewątpliwie wypowiedź wicepremiera Glińskiego („Nie ma zgody na to, żeby w przestrzeni publicznej funkcjonowało wsparcie dla wspólnoty narodowej w sensie etnicznym”), ale chciałoby się, żeby podobne słowa wypowiedziała postać o silniejszej pozycji politycznej, jednoznacznie kojarzona z realnym jądrem władzy. Choćby sam minister Błaszczak mógłby łaskawie zniuansować swój zachwyt pięknym widokiem.

Zaczyna się ważny rok dla biało-czerwonej. Czas przypomnieć, że sto lat temu była wspólnym znakiem ludzi tak dalekich jak Piłsudski, Dmowski, Daszyński. Może dobrze byłoby wziąć przykład z Amerykanów i przez okrągły rok wywieszać ją przed domem. Bądźmy z niej dumni nie tylko w trakcie mundialu. Jest nas więcej niż czarnosecinnych łobuzów. Możemy ich nakryć – nie czapkami, ale flagą.

CZYTAJ TAKŻE:

• Marcin Napiórkowski pisze list do przyjaciół patriotów: Nienawiść i przemoc wobec obcych mają dziś w Polsce charakter systemowy, a nie incydentalny. Wielu z was chciałoby wierzyć, że to robią jacyś „oni” – inni, margines, chuligani. Ale to robicie wy. Także 11 listopada.
   
• Jan Ołdakowski, dyrektor Muzeum Powstania Warszawskiego: Celebracja pokoju nam nie wychodzi.
   
• Jan Klata: Za rok będzie mocniej, ogrów i orków przybędzie. Na rondzie Dmowskiego, na moście Poniatowskiego, na stadionie. Na-ro-do-wym!!!