Odpuszczając czyjeś grzechy, mamy czynić to jak Jezus: współczująco i pokornie!

Dziś rozważanie VII stacji Ekumenicznej Drogi Światła (przeżywaliśmy ją w Łodzi w ostatni piątek): Zmartwychwstały Pan przekazuje Apostołom władzę odpuszczania grzechów. „Wtedy Jezus do nich powiedział: Pokój wam! Jak Ojciec Mnie posłał, tak i Ja was posyłam. Gdy to oznajmił, tchnął na nich i powiedział: Weźcie Ducha Świętego! Komu grzechy odpuścicie, są mu odpuszczone, a komu zatrzymacie, są mu zatrzymane” (J 20, 21-23).

Nasz Pan mówi tu nie tyle o „władzy odpuszczania grzechów”, co raczej o misji odpuszczania grzechów. Odpuszczać grzechy to pierwsze zadanie przekazane uczniom po zmartwychwstaniu. Mają nieść przebaczenie. I mają to czynić tak jak On („Jak Ojciec Mnie posłał, tak i Ja was posyłam”). I mają to czynić w Duchu Świętym („tchnął na nich”).

W jaki sposób Jezus odpuszczał grzechy? Najważniejsza odpowiedź brzmi: tak, że brał je na siebie. Nie odpuszczamy grzechów na Jezusowy sposób, dopóki nie mówimy grzesznikowi: „Twój grzech jest również moją sprawą! Nie chcę, byś dźwigał swoją winę sam. Nie chcę, byś został sam ze swoimi wyrzutami sumienia; ze swoimi pytaniami o drogi nawrócenia; z pragnieniami wynagrodzenia krzywd. Jestem z Tobą! Jestem po Twojej stronie!”.

To łatwe (i zupełnie nie-Jezusowe) powiedzieć: „przebaczam”, myśląc jednocześnie: „Nie mam z tym nic wspólnego. To nie moja sprawa. Ja w żaden sposób za to nie odpowiadam”. Od tego już tylko krok do postawy faryzeusza: „Boże, dziękuję Ci, że nie jestem jak inni ludzie, złodzieje, oszuści, rozpustnicy lub jak ten celnik” (Łk 18, 11).

Tu się objawia druga ważna odpowiedź na pytanie: w jaki sposób Jezus odpuszczał grzechy? – postawa pokory. Będąc bez grzechu („Kto z was dowiedzie Mi grzechu?”; J 8, 46), Jezus nigdy nie patrzy na grzesznika z góry. Przeciwnie, z reguły znajduje miejsce niżej od niego – jak w przypadku Zacheusza czy w spotkaniu z kobietą oskarżoną o cudzołóstwo – by z nim rozmawiać, musi podnieść wzrok w górę.

Warto jeszcze choćby wypunktować inne elementy Jezusowych spotkań z grzesznikami. Dyskrecja – jak wobec Judasza, którego wyjście z wieczernika uczniowie odebrali jako wyjście po zakupy lub z jałmużną. Rezygnacja z osądu: „Ja ciebie nie potępiam” (J 8, 11); „Ja nie osądzam nikogo” (J 8, 15). Zaufanie i nadzieja: „Dziś będziesz ze Mną w raju” (Łk 23, 43).

Czy potrafimy i czy chcemy w taki sposób odpuszczać grzechy? Jeśli tak, to potrzebujemy nie tylko „władzy”, ale również działającego w nas aktualnie i z mocą Ducha Świętego („Weźcie Ducha Świętego”). Mówi o tym w przejmujący sposób św. Ambroży: „Kto przyjmuje Ducha Świętego, ten przyjmuje również władzę odpuszczania grzechów i [ich] wiązania (…); ten, kto nie jest w stanie odpuścić grzechu, nie ma Ducha Świętego” („O pokucie”).

Panie, prosimy, tchnij na nas i w nas Twojego Ducha! Byśmy mogli odpuszczać grzechy tak jak Ty! Amen.