Misja zlecona nam przez Jezusa to program zwycięstwa, nie klęski

Przez najbliższe tygodnie podczas Liturgii wracamy na Ostatnią Wieczerzę (J 13, 16-20). Ktoś mógłby się zdziwić: z powrotem do godziny Męki? Ostatnia Wieczerza jest godziną Męki – to prawda, ale jest także godziną posłania – przekazania misji. Jezus zleca swoim uczniom (także nam) swoją misję, powierzoną Mu przez Ojca. Zaraz potem jednak był Ogrójec. Sąd. Śmierć na krzyżu. Więc wszystko, co powiedział, zostało z Nim zabite… Tymczasem jednak Jezus Chrystus zmartwychwstał. I wszystko, co nam zlecił, staje się aktualne z nową mocą! Zlecona nam misja objawia się nam jako program zwycięstwa, nie klęski. Życia, nie śmierci!

Dziś Jezus objawia nam najpierw rozmiary i powagę tej misji. Jest ona ostatecznie reprezentacją Tego, który Go posłał – wszechmogącego Boga. Tego, który jest ponad wszystko stworzenie. Święty, Święty, Święty. „Kto przyjmuje tego, którego Ja poślę, Mnie przyjmuje. A kto Mnie przyjmuje, przyjmuje Tego, który Mnie posłał” (J 13, 20).

To niesłychany zaszczyt reprezentować Go wobec świata. I dlatego Jezus dodaje, że misję tę można pełnić jedynie w postawie sługi/niewolnika, a nawet „mniej niż sługi/niewolnika”: „Amen, amen, powiadam wam: niewolnik nie jest większy od swego pana, ani wysłannik od tego, który go posłał” (J 13, 16). Wysłannik musi być mniejszy niż ten, kogo reprezentuje: w tym przypadku musi być mniejszy od niewolnika – bo Jezus przyjął postać niewolnika, myjąc uczniom nogi na Ostatniej Wieczerzy i umierając na krzyżu (śmiercią niewolnika), sprzedany za trzydzieści srebrników (cena niewolnika). Nie możemy być ponad Niego! 

To być może paradoks, ale przemawiający z wielką siłą i wyznaczający dyscyplinę naszej misji w świecie: Boga wszechmogącego, Pana panów i Króla królów, który jest ponad wszystkim – nie można reprezentować inaczej, jak tylko w postawie niewolnika. Nie tylko nie można – nie wolno! Ponieważ On nigdy się nie przyzna do innej reprezentacji. Każdy, kto w imię misji Jezusowej chciałby się wywyższać, podkreślać swoją wielkość i godność, ryzykuje usłyszenie kiedyś: „Nigdy was nie znałem!” (zob. Mt 7, 23). 

No i puenta: „Wiedząc to, będziecie błogosławieni, gdy według tego czynić będziecie” (J 13, 17). Tak. Szczęście przychodzi dopiero z wypełnieniem tego Słowa – nie z samym Jego przepowiadaniem.