Sceptyk nie powinien jednak odrzucać doświadczenia. Owszem, ze dwa razy pojawia się muzyka ilustracyjno-filmowa; na krótko, poza tym brzmienia te zostały podporządkowane całości. A całość jest naprawdę zróżnicowana: jazzowe trio pianisty, smyczki orkiestry kameralnej i (na jednej ścieżce) śpiew Miki Urbaniak.
Początek należy do wiolonczeli. Błażej Goliński gra niskie, naznaczone emocją frazy, zapowiadające i już tworzące ładną melodię. Podejmuje ją lider, którego fortepian od razu radykalnie podaną linię przetwarza. Ten duet pianisty i wiolonczeli jest świetny i bardzo zmienny, cała płyta mogłaby się zresztą nazywać “Metamorfozy". Pojedyncze akordy klawiszy i legato wiolonczeli, ciut po webernowsku grający fortepian i wiolonczela raczej punktowana - a to dopiero początki.
Idea ciągłej przemienności łączy się z dbałością o narracyjną konsekwencję. Logikę taką dobrze słychać np. w “Q Rzepa NY", gdzie poszczególne i bardzo różne części z siebie wynikają. Nawet melodeklamowany wokal Urbaniak, który ma być czymś w rodzaju cytatu, staje się kolejną logiczną częścią. Utwór zaczyna się od pomysłu na orkiestrę; powstaje jakby wyrwa w przestrzeni: wiele stopni dzieli górę, czyli nieco zawodzące skrzypce, od dolnych smyczkowych rejestrów. Po takim przygotowaniu pojawi się długie solo perkusji, w które wejdzie ostinato fortepianu, którego muzyczną implikacją będą z kolei dwie linie smyczków i tak dalej.
Muzycy byli siebie nawzajem ciekawi, nie rezygnując przy tym z własnych genealogii. Dlatego też nowe doświadczenie jest tu nie tylko opisowym hasłem, lecz przede wszystkim muzycznym efektem.
„Tygodnik Powszechny" – jedyny polski tygodnik społeczno-kulturalny.
30 tys. Czytelniczek i Czytelników. Najlepsze Autorki i najlepsi Autorzy.
Wspólnota, która myśli samodzielnie.
Artykuł pochodzi z numeru TP 33/2005
