W sprawie o kryptonimie „Skóra” nie ma winnego. Sądowa klęska wieloletniego śledztwa

Po siedmiu latach za kratami na wolność wyszedł Robert J., oskarżony o brutalne zabójstwo i oskórowanie krakowskiej studentki, której pocięte zwłoki znaleziono potem w Wiśle. Ta wstrząsająca zbrodnia sprzed ćwierćwiecza jest jedną z najbardziej wstydliwych klęsk policji, prokuratury i sądownictwa w historii III RP.

Śledztwo w sprawie o kryptonimie „Skóra”

Sprawie od początku towarzyszyła ogromna presja na znalezienie sprawcy z uwagi na sposób zbezczeszczenia zwłok. Jednak mimo wytypowania podejrzanych i jednych z pierwszych w Polsce badań DNA – śledztwo umorzono, po czym trafiło ono pod skrzydła tzw. Archiwum X, policyjnej jednostki zajmującej się rozwiązywaniem dawnych tajemnic przy pomocy nowoczesnych technik.

Oficerowie korzystali z rzeszy ekspertów, w tym agentów FBI, ekshumowali też zwłoki ofiary, by dokonać powtórnej sekcji. W końcu dotarli do dwóch sąsiadek, które po latach miały sobie przypomnieć, iż widziały sprawcę z ofiarą. Robert J. pasował do stworzonego portretu mordercy, wzbudzał lęk u kobiet, pracował też kiedyś w prosektorium oraz w instytucie zoologii, gdzie preparowano skóry zwierząt. W jego mieszkaniu znaleziono włosy mogące należeć do Katarzyny Z., czego jednak nigdy nie potwierdzono, bo poddano je mało dokładnym badaniom morfologicznym.

Zgromadzone dowody nie przekonały sądu

Prawdę mówiąc, wyrok sądu apelacyjnego nie mógł być inny. Na sprawcę wskazywały tylko poszlaki, co trzeźwo zauważył sędzia – aby kogoś skazać za tak ciężką zbrodnię, trzeba mieć pewność. Tymczasem – to już mój komentarz – ludzie zaangażowani w jej rozwikłanie ulegli (jak niegdyś w sprawie Tomasza Komendy) presji z góry, część członków zespołu Archiwum X zaczęła też wierzyć w swe przeczucia, więc fakty przeczące jedynie słusznej wizji po prostu odcinała. Ćwierć wieku wysiłku poszło na marne, a  morderca nadal jest na wolności.