Kołdra na wieczność. Wykosztowałam się, zapłaciłam, a dali za krótką

Tramwaj 16, dosiadam się do starszej pani okutanej wielkim szalem w róże. Szal jak z obicia starej kanapy, gdzie bordowe i kremowe pąki tak są sute, że rozsadzają welur. Nadpłatkowość, ciężar, a wszystko jeszcze przeszyte na złoto. 

Przygląda mi się. Po chwili: „Pani Marianna?”. Uśmiecham się: „Nie”. „Psiakość!”. Przy Hożej zaczepia znów: „Cholera, rzadko się mylę, to mnie pani urządziła”. „W sensie?”. „No, zawsze trafiam z imieniem. Ja wyczuwam energię imienia. Pani jest Marianna i już”. „Haha, no to się moja matka pomyliła”. „No na to wychodzi”. 

„A ja bardzo lubię imię Marianna”. „O! Widzi pani! A ma pani drugie?”. „Maria”. Eeee, Marią to już pani kompletnie nie jest. Błąd na błędzie”. „Cóż. Pożyję jeszcze jako błąd”. 

„Nienie, bez przesady, ale mam dla pani radę: jak się Elizie zrobi źle i smutno, to niech sobie wyobrazi, że robi różne rzeczy jako Marianna. I wie pani co: to wyjdzie”. „A dobrze”. „Bo mnie dali Halina. Nienawidzę tego imienia. Bo tak naprawdę mam na imię Konstancja. I jak umierał mój kotek, to powiedziałam: »Konstancjo«, ratuj go. I uratowałam. Przedłużyłam mu życie o trzy lata!”.

 „No, to powiedziałabym, żeśmy się nieco spóźniły z tą rozmową”. „Odszedł pani kot?”. „Nie, ojciec”. „No tak… Mój ojciec bardzo wcześnie zmarł, żyłam tylko ze zgorzkniałą matką. Gdy odchodził, żegnał Halinkę. Kto wie, co by było, gdybym była Kostką”. Milczymy. „Dobra, pani Marianno, zagadaj czasem do taty. Może i on miał inaczej na imię?”. Wysiadła przy Królewskiej.

Warzywnik, Filtry, Ochota. Spotykam jedną z pielęgniarek, która zaopatrywała mojego tatę tuż przed jego ostatnią trasą. Trasą na Lindleya. 

Uśmiecha się serdecznie: „O, to pani dzwoniła, nie? Wzywała do taty”. „Tak”. „Pożartowało się. Jak tam nasz pacjent?”. „Nie żyje”. „Ojej” – i zaczyna płakać. A za nią sprzedawczyni, płaczą obie. 

Pielęgniarka: „Ja się tego w zawodzie boję zawsze. Że się nie da pomóc”. „Ależ pomogła pani” – odpowiadam. „Może. Chciałam być lekarką, ale mi punktów zabrakło. No to zostałam pielęgniarką, żeby chociaż tak… Wiadomo, każdy odchodzi. Ale ja się nie zgadzam, tak po ludzku”. „Ototo” – sprzedawczyni. 

„Ludzie gadają o powołaniu. Że to i tamto. Że za dużo zarabiamy, bo to powołanie. A ja myślę, że lekarze z powołania to są ci, co się nie zgadzają. Na śmierć”. „Uhm”. „I ja się nie zgadzam na śmierć pani ojca”. Uściskała mnie, poszła.

Cmentarz komunalny w Lidzbarku Warmińskim. Siadam przy grobie przyjaciół. 

Kilka ławek dalej rozmowa: „Mówię ci, orżnął mnie na kamieniu”. „Jak? Kto?”. „Kamieniarz, a kto. Taki ładny wybrałam, brązowo-siwy, w taki rzucik. Widzisz tu coś takiego?”. „No, kasztan”. „A! Właśnie! Kasa poszła, efekt płaski”. „Trzeba było zamawiać na miejscu”. „Ależ byłam tam, pokazałam palcem. A ten mi teraz mówi, że to jest to, tylko że kamień zmienny jest. Brednia, to ten tańszy”. 

„Żądaj wymiany”. „Podobno z nimi się nie zadziera”. „Usługa jak usługa”. „Nie, mogą nagrobek zniszczyć za skargę”. „Co?! Ja bym się nie poddała”. „A ja nie chcę kłopotu. Nie chcę się bać, że nocą przyjdą i rozwalą. Tylko mi przykro, wiesz, chciałam, żeby on leżał pod tym pięknym kamieniem”. „Wiem”.

„To jest jak kołdra, rozumiesz, na wieczność. Wykosztowałam się, zapłaciłam, a teraz widzę, że mnie orżnęli i dali za krótką. I będzie mu niewygodnie. Nie tak chciałam”. „Wiem”. 

Autobus 116, dziewczyny w wieku wczesnolicealnym. 

„Ona go nie przepuści”. „Rel”. „Ale głupio nie zdać przez wuef”. „Eee, mój facet powtarza przez to”. „No dobra, co robimy?”. „Czego nie zdał?”. „Skoku przez kozła”. „Ał, nigdy nie skoczyłam przez kozła”. „Chłopacy muszą”. „On nie może?”. „Nie wychodzi. Sorry, odbija się i spada”. „Może z tą babką pogadać, żeby dała spokój”. 

„Powiedzieć, że jest głupia i się kompromituje, i nam podpadnie?”. „Już to wie, Anka jej milion razy zapodała, że nie będzie miała życia”. „To docisnąć”. „?”. „Że jej nie akceptujemy”. „Ona się czuje spoko czy zagrożona?”. „Chyba spoko”. „Niech się czuje zagrożona”. „Ma etat, dyro jej nie wywali”. „Co z tego. Ma wiedzieć, że my jej nie chcemy”. „Ok”. „Ma się czuć bardzo źle”. 

„Ok, ale dzięki temu mu zaliczy?”. „Może. Ale ogólnie, nie wydaje się wam, że oni się wszyscy powinni poczuć źle, tak bardzo źle, że powinni się zacząć bać?”. „Nie, przesadzasz, Julka, to nie jest fair”. „Nieee, Jula dobrze wyczuwa. Ta pani ma z nami wojnę, bo nie chce przepuścić bracha. I ona ma odczuć pogardę”. „Rel”. 

Wyszli. Starsza: „Słyszała to pani? Jest mi strasznie smutno”. „Mnie też”. „Nigdy w życiu nikogo nie oblałam. Ale skąd ta potrzeba przemocy? Lęk?”. „Nie wiem”. „Biedne, biedne dzieci”.

Poznańskie Targi Książki, siadam sobie przy skwerku z kawą, wyciągam kanapkę. Dosiada się pani z dwiema siatami książek: „Smacznego tak w ogóle. Ma pani długopis?”. „Aha”. „To da pani. Stałam trzy godziny w kolejce. Potem cztery w drugiej. Dla córki, wie pani”. 

„No domyślam się”. „Jang adulty. Ale no wprost powiem, nie mam siły. Jak będzie znów kolejka na kilka godzin, to skopiuję jej wpis tej babki”. „A córka nie mogła przyjść?”. „Nie, ona jest jakby pisarką”. „Aaa”. „Wie pani, haha, no nie to, co my”. „No, wiadomo”. „Ona teraz pisze, a ja jej autografy łowię. Ale już nie mogę, nic od rana nie jadłam”. 

„Chce pani kanapkę?”. „Czemu nie”.