Tusk wygrał wybory, ale czy ma powody do radości?

Mówią, że gdy Bóg chce kogoś ukarać, to spełnia jego marzenia. Stało się to najwyraźniej udziałem Donalda Tuska. Bardzo chciał wyprzedzić Jarosława Kaczyńskiego nie tylko w sondażach, ale i w realnym głosowaniu. I to się w tę niedzielę udało. Jest tylko jeden problem – zyski Koalicji Obywatelskiej mają swoje źródło w podebraniu wyborców koalicjantom. Wskazuje na to wyraźnie zsumowanie procentowego poparcia dla trzech list obozu rządzącego.

Nie są to tylko drugorzędne przepychanki w ramach jednej rodziny. Kluczowe jest to, że cały obóz rządzący osłabł, natomiast obie listy opozycyjne urosły. PiS minimalnie, ale jednak, natomiast Konfederacja wyraźnie. Gdyby te wyniki przeliczyć na mandaty w Sejmie, opozycja mogłaby przejąć władzę. Cały Pakt Senacki zachował minimalną przewagę nad opozycją w liczbie sympatyków, lecz tu akurat niuanse systemu wyborczego działają na jego niekorzyść.

Buńczuczne deklaracje z wieczoru wyborczego, jakoby była to nauczka dla koalicjantów oraz zachęta do szybszych i ostrzejszych rozliczeń poprzedników, rozchodzą się z rzeczywistością. Owszem, jakaś część elektoratu koalicjantów tego pragnie, lecz to nie oni przesądzą o tym, kto będzie rządził po kolejnych wyborach, w szczególności zaś – kto w przyszłym roku zostanie prezydentem.

Rządzący mogą się pocieszać, że tak już jest w wyborach, które nie rozstrzygają o realnej władzy w kraju – elektorat opozycji mobilizuje się na nie bardziej niż ten usatysfakcjonowany sprawowaniem władzy przez swoich reprezentantów. Lecz realne skutki to nie tylko to, kto ma ilu europosłów. Kluczowe są relacje w koalicji.

Czy premier liczy, że sojusznicy spokornieją? Może niektórzy – lecz przypuszczalnie wzrośnie tylko ich nerwowość.

Mogą się też pojawić paniczne ruchy. W ostatnim ćwierćwieczu widzieliśmy już cztery rozpady rozhisteryzowanych koalicji – AWS-UW w 2000 r., SLD-PSL w 2003 oraz PiS z przystawkami w 2007 i 2021. Wszystkie skończyły się porażkami i oddaniem władzy.

Zwycięstwo KO trochę przypomina wiktorię, którą w swym mniemaniu odniósł PiS jesienią zeszłego roku – tak, jesteśmy najwięksi, tylko otoczeni murem niechęci czy zgoła wrogości. Donald Tusk mógłby nie naśladować swojego kluczowego adwersarza w potrzebie dominacji nad otoczeniem. Takie upojenie władzą kończy się często bolesnym otrzeźwieniem.