Thomas Fuchs konstatował, że dla chorych na dysmorfofobię (czyli chorobliwie przekonanych o nieestetycznej budowie własnego ciała) lustrem są opinie innych. Wiedzę o swoim ciele czerpią wyłącznie z podejrzliwych spojrzeń, kąśliwych uwag albo wręcz obelg.
Kasia Mazur w komiksie „Do poprawki” opowiada o tym okresie w życiu, kiedy postrzeganie siebie narzucali jej właśnie rówieśnicy i rodzice. Za kanwę fabuły służą autorce wspomnienia walki z zaawansowaną skoliozą, będącą tyleż wstydliwą i uciążliwą przypadłością, ile symbolem niedopasowania do kanonu piękna.
Podobnie jak „Dziewczyństwo” amerykańskiej pisarki Melissy Febos, „Do poprawki” traktuje o zinternalizowanej nienawiści do siebie. Mazur z gawędziarską lekkością przytacza przykre fakty ze swojego życia, przełamując jednak ponurą atmosferę rozbrajającym żartem.
Rysunki nie tyle odzwierciedlają monolog pamiętnikarki, ile stanowią jego przedłużenie lub puentę. Autorka stawia na monochromatyzm, za tła służą jej zazwyczaj białe plamy. Oszczędność pozwala skanalizować uwagę czytelników i uwydatnić opowieść o odzyskiwaniu własnego ciała. „Do poprawki” krzewi modną ciałopozytywność, ale też przypomina, że droga do samoakceptacji jest wyboista, a zakorzenione w pamięci epitety jeszcze po latach zniekształcają odbicie w lustrze.
„Tygodnik Powszechny" – jedyny polski tygodnik społeczno-kulturalny.
30 tys. Czytelniczek i Czytelników. Najlepsze Autorki i najlepsi Autorzy.
Wspólnota, która myśli samodzielnie.
Artykuł pochodzi z numeru Nr 13/2025
