Tom Cruise i Brad Pitt w scenie, która się nie wydarzyła. Nadchodzi nowa rzeczywistość

Być może te dwie linijki promptu – czyli po prostu odpowiedniej instrukcji – zmienią nie tylko historię kina. Ostatecznie każda wielka rewolucja od czegoś się zaczyna. Piętnastosekundowy klip przedstawiający walkę Toma Cruise’a z Bradem Pittem w postapokaliptycznej scenerii ma wszelkie zadatki, żeby stać się jej początkiem.

Trzeba przyznać, gwiazdorzy biją się profesjonalnie. Wszystko oglądamy z kilku świetnie skadrowanych ujęć, kamera pracuje dynamicznie, scenografia prezentuje się imponująco.

Rzecz w tym, że nic z tego, co widzimy, nigdy się nie wydarzyło. Brad Pitt i Tom Cruise nie skrzyżowali pięści, ekipa filmowa nie pracowała na planie, żadne studio graficzne nie stworzyło efektów specjalnych. 

Aktorów nie przygotowywała do występu makijażystka ani kostiumolożka. Całość została wygenerowana z pomocą narzędzia o nazwie Seedance 2.0, za którym stoi chińska firma ByteDance. 

Prompt zaś wpisał irlandzki reżyser Ruairí Robinson – bo powiedzieć, że ów klip „wyreżyserował”, byłoby grubą przesadą.

Wideo wygenerowane przez AI – czy aktorzy są nam jeszcze potrzebni?

Gdybyśmy nie wiedzieli, że to twór AI, z pewnością byśmy się nie domyślili. W przeciwieństwie do najlepszych nawet deepfake’ów krążących po sieci, nie ma tu w ogóle znamion fałszywości. 

Nie ma dziwnych, nienaturalnych min, specyficznego niewydarzenia, koturnowości czy innych znamion charakterystycznych dotąd dla produktów sztucznej inteligencji. Oglądamy po prostu scenę z Pittem i Cruise’em, nakręconą w stylu, którego nie powstydziłyby się siostry Wachowski.

Nic dziwnego więc, że w Hollywood i okolicach rozgorzała dyskusja. Skupiła się przede wszystkim na dwóch kwestiach. Po pierwsze – na zawodowych perspektywach „ludzkich aktorów” (sam fakt, że wprowadzamy do obiegu taką kategorię, pokazuje skalę rewolucji, nieprawdaż?), których już wkrótce mogą zastąpić awatary. I po drugie – co się z pierwszym ściśle wiąże – prawnych zagadnieniach związanych z wykorzystywaniem wizerunku.

Pisano już o tych sprawach wielokrotnie, tyle że tym razem teoria naprawdę staje się praktyką. Jak się wydaje, cały przemysł filmowy – podobnie jak przemysł gier wideo – stoi u progu potężnej transformacji, nawet jeżeli wciąż nie dopuszcza tego do świadomości albo bagatelizuje problem i jego konsekwencje. 

Jest wysoce prawdopodobne, że już niebawem będziemy oglądali nowe filmy z Clarkiem Gable’em czy Ritą Hayworth, a standardem stanie się sprzedaż albo licencjonowanie prawa do posługiwania się czyimś awatarem. 

Jest równie wysoce prawdopodobne, że wkrótce powstaną nowe odmiany serwisów streamingowych. Np. umożliwiających użytkownikom komponowanie własnych wymarzonych seriali i filmów. Z taką obsadą, w takiej scenerii, z takimi wątkami oraz zwrotami akcji, jakie sobie tylko użytkownicy wymarzą.

Biorąc zaś pod uwagę tempo, w jakim rozwijają się tzw. technologie immersyjne – pozwalające na doświadczenie wirtualnej rzeczywistości, na razie za pomocą sporawych okularów, które z czasem zapewne będą maleć – można odpowiedzialnie przewidywać, że słowo „rozrywka” nabierze w nadchodzących dekadach zupełnie bezprecedensowego znaczenia.

Ale, niestety, nie wyłącznie o rozrywkę się tutaj rozchodzi. Rozwój technologiczny, choć jest ludzkim dziełem, niesie w sobie swoisty fatalizm. Owszem, fundamentalnie dużo zależy od tego, jakie wprowadzimy doń regulacje, a przede wszystkim jakiego rodzaju bazową filozofią kierować się będą państwa i międzynarodowe instytucje. 

Czy stawiającą na pierwszym miejscu dobrostan społeczny, czy też dobrostan wielkich cyfrowych korporacji. Niezależnie jednak od tego – i w tym właśnie tkwi pierwiastek owego, nazwijmy to, technofatum – rozwój technologiczny polega po prostu na aktualizowaniu otwierających się możliwości. Dlatego nie okiełznają go żadne regulacje. Przed czym ktoś się powstrzyma, przed tym nie powstrzyma się ktoś inny.

W przypadku, o którym mówimy, widać już zarys tego, co nadchodzi, choć w szczegółach, rzecz jasna, nie sposób niczego przewidzieć. A nadchodzi równoległa rzeczywistość. W doświadczeniu co najmniej tak samo, a nierzadko bardziej realna aniżeli rzeczywistość materialna, w której wciąż jeszcze żyjemy. 

Ta nowa, druga rzeczywistość, przenika przez wszystkie obszary naszego doświadczenia. Istnieje spore prawdopodobieństwo, że dla wielu ludzi stanie się w krótkim czasie znacznie ważniejsza i prawdziwsza aniżeli świat realny. Ba, już się stała, ten trend obserwujemy przecież od dawna.

Opustoszałe biurowce, niegdyś tętniące życiem, coraz bardziej szaleńcze inby w mediach społecznościowych, aplikacje do załatwiania wszystkiego, co tylko się da, wielkie modele językowe jako powiernicy i doradcy...

Istnieje jednak zasadnicza różnica pomiędzy nowym światem wirtualnym a starym materialnym. Ten pierwszy jest stuprocentowym dziełem wielkich firm, zaprojektowanym przez nie w każdym calu. W jednym tylko celu – zarobkowym. Należy więc pamiętać, że nie zapraszają nas tam one bezinteresownie. 

Jak odwiedzać ich na własnych warunkach – to jedno z najważniejszych pytań, przed którymi dzisiaj stoimy. A wraz z nami Brad Pitt i Tom Cruise.