Prawdziwi obrońcy życia to rodzina Ulmów

Jezus, widząc, że towarzyszący mu „wielki tłum” jest zmęczony i głodny, pyta uczniów, gdzie można by kupić „chleba, aby oni się najedli”. Filip odpowiada, że jest to niemożliwe, aż tyle kasy nie mają. Piotr mówi, że co prawda jest tu jeden chłopiec, który ma pięć chlebów i dwie ryby, lecz „cóż to jest dla tak wielu?”. Czyli pat. Tymczasem Jezus po odmówieniu być może takiej jak ta modlitwy: „Błogosławiony jesteś, Boże nasz, Królu świata, który wydobywasz chleb z ziemi”, zaczyna rozdawać ten skromny zapas i – o dziwo – wszystkich nakarmi do syta. W ten sposób Duch mówi Kościołowi, że czasami wystarczy jeden człowiek, żeby niemożliwe stało się możliwe, czyli wydarzył się cud. Apostołowie nieraz dziwili się Jezusowi, że nie wykorzystuje okazji i nie sięga po władzę. Z jeszcze większą trudnością przyjmowali do wiadomości, że powinni być jak Jezus „chlebem Bożym (…) który z nieba zstępuje i życie daje światu”.

Rok temu odbyła się beatyfikacja rodziny Ulmów. Zostali rozstrzelani za ratowanie ludzi wyjętych spod prawa, w tym przypadku Żydów. Zapłacili za to życiem, czyli własną krwią i ciałem. Na obrazach przedstawiających Ulmów atrybutami ich świętości są palmowa gałąź, lilie i krzyżyk, wszystko w landrynkowych kolorach. Tymczasem odpowiednimi symbolami świętości ich życia powinny być pług, świnie i owce, generator elektryczności, aparat fotograficzny, garnki, pieluchy i inne przedmioty codziennego użytku. Nie chce się też pamiętać, że ich proboszcz miał za złe Józefowi przynależność do Stronnictwa Ludowego, a Wiktoria „spadła z ambony”,  tzn. została publicznie upomniana za uczęszczanie na kursy Uniwersytetu Ludowego i występowanie w amatorskim teatrze. Co Ulmów wcale nie zniechęcało do udziału w życiu parafii.

Byli rodziną wielodzietną, mieli dla kogo żyć, ale najczęściej wspomina się o tym w odniesieniu do aborcji, pomijając aspekt cielesności, seksualności i miłości. A przecież wiadomo, że dzieci nie biorą się z powietrza. Ale gdy trzeba było decydować, ocalić cudze życie za cenę swojego, czyli „głodnych nakarmić, spragnionych napoić, nagich przyodziać, przybyszów w dom przyjąć”, podjęli to śmiertelne ryzyko. Przysłowie mówi, że jakie życie, taka śmierć. Śmierć przyjęli ze spokojem.