Jak ludzie

"Jest godzina szósta jeden, w tej właśnie chwili wschodzi słońce" - mówi do mnie radio któregoś poranka. I od tych kilku słów zaczyna się dzień witany przyjaźnie. Także dlatego, że radio mówi do mnie głosem, który niesie ze sobą coś bardzo prawdziwego: nieudawaną bliskość, jakieś rzeczywiste porozumienie, zaproszenie do dalszego kontaktu, który przyniesie następne dobre sygnały. To nie jest wystudiowane uwodzenie reklamodawców, żadne fachowe czarowanie, piarowska nonszalancja narzuconej na różne sposoby atrakcyjności. Ani poufałość niewczesna, na którą przecież nie mam ochoty. Radiowa "Dwójka" rozpoczyna ze mną rozmowę, która - wiem - może trwać, choćby i z przerwami, przez cały dzień. Wszystko będzie mnie cieszyć: powściągliwa przyjacielskość głosów zapraszających do słuchania, bezinteresownego udziału w zagadkach, ale także otaczająca mnie atmosfera kontaktu z prawdziwego zdarzenia, gdy pojawią się w studio goście, którym nikt nie przerwie, nie wejdzie z agresywnym dwugłosem, z których żaden ani nie usłyszy, ani sam nie powie: "pan kłamie", "pan mówi brednie". Ich głosy nie zatrzeszczą w tłumionej agresji, nie będą bełkotem poniewierającym składnią, ani zespołem nieskoordynowanych stękań i zachłystywań. Będę słuchać niespiesznego dyskursu na ciekawy temat, ciesząc się nie tylko tym, że ciekawy, ale samym językiem, więcej: samą barwą kolejnych głosów, które uruchamiają natychmiast wyobraźnię, nawet wtedy, gdy gościa nie znam z żadnego przekazu i mogę go sobie tylko wyobrażać. "Dwójka" przynosi mi co dzień ten sam prezent: właśnie głosy w ich najbardziej przekonującej postaci, głosy ludzkie. Ani wrogie, ani drewniane z obojętności, ani skłamane w fałszywych akcentach uwodzicielskich. Braterskie.