Czy celibat jest Bogu potrzebny?

„Nie bój się, mała trzódko, bo spodobało się waszemu Ojcu dać wam królestwo”. Paweł mówi, że jedynym skarbem tego królestwa jest „Chrystus żyjący pośród nas”. Czyli tam, gdzie są ludzie żyjący w stylu Jezusa, tam jest królestwo Boże. 

W stylu Jezusa nie znaczy bezkonfliktowo i bezboleśnie. Przeciwnie, Jezus nigdy by nie umarł na krzyżu i nie mielibyśmy ani jednego męczennika, gdyby On i ci, którzy Go pokochali, nie mieli odwagi mówić: Non possumus. Dobra Nowina to nie tylko szopka betlejemska, ale również „Boże mój, czemu mnie opuściłeś”. 

Miłość to – owszem – siła, która zaślepia, mąci rozum i sprawia, że czarne staje się białe, a białe czarne, ale tylko do czasu. Bo w pewnym momencie spod tej monochromatycznej powierzchni, miłej i nienastręczającej kłopotów, zaczynają się wydobywać inne kolory, z którymi nie wiadomo, co zrobić. Utraconego skarbu nie da się odzyskać, więc krztusząc się ze złości, mówimy: gdzie ja miałem rozum – biorąc ślub lub ślubując celibat. Zresztą – nie mnie mówić o małżeństwie. Ale o celibacie mogę.

Jeśli dzisiaj seminaria i nowicjaty pustoszeją, posłuchajmy uważnie tych, którzy w dobrej wierze przez nie przeszli i zostali wyświęceni. Mniejsza o motywy, jakimi się kierowali, nie istnieją bowiem tzw. czyste intencje, skoro wszyscy jesteśmy grzesznikami. Czy przypadkiem nie jest tak, że w sprawie celibatu i kapłaństwa na pierwszym miejscu stawiamy nie wolę Boga, ale naszą, tyle że obwarowaną kanonami? 

Przecież Kościołowi w pierwszym rzędzie potrzebni są słudzy słowa i stołu, jako że sakramentalnym znakiem rozpoznawczym obecności i działania Chrystusa są słowo, chleb, wino, woda i oliwa. A przykład duchownych prawosławnych i pastorów (a także, żeby nie było, księży greckokatolickich) świadczy, że do tej służby celibat nie jest konieczny, choć może być bardzo pomocny. 

Miłość małżeńska wcale nie rozdwoiła ich serca, służyli oni, mężczyźni i kobiety, Chrystusowi i Kościołowi „niepodzielonym sercem”, skoro ginęli i giną w więzieniach, obozach zagłady, na wojnie. Co innego, jeśli chodzi o zakony – w nich celibat jest z wyboru, ale przecież zakon do zbawienia nie jest konieczny. Wróćmy do przykazania, które zawsze jest pierwsze. Tam gdzie twój skarb, tam i serce.