Oglądając film Greengrassa, można przykładać doń teorie rodem z psychoanalizy lub czytać go jako metaforę świata, w którym ideologia pozbawia nas samoświadomości. Można, ale po co, skoro "Ultimatum Bourne'a" to czystej próby rozrywka, która nie rości sobie pretensji do intelektualnej i artystycznej wielkości.
Paul Greengrass znany jest w Polsce głównie jako reżyser ciepłej "Sztuki latania" oraz wybitnych "Krwawej niedzieli" i "Lotu 93". Chciałoby się - i słusznie - zaszufladkować go jako twórcę ambitnego "kina autorskiego". Tymczasem reżyser ten swym talentem i rzemieślniczą sprawnością obdziela także kino popularne. Przed trzema laty wyreżyserował drugą część przygód Jasona Bourne'a, w tym roku stanął za kamerą trzeciej części serii.
"Ultimatum Bourne'a" dowodzi, że Greengrass świetnie dostosowuje się do zasad rządzących hollywoodzkim głównym nurtem. W jego filmie odnajdziemy wszystko, co niezbędne w kinie sensacji: pościgi, strzelaniny, szczyptę melodramatu i wiele świetnie wyreżyserowanych scen walk i ucieczek, wreszcie - teorię spiskową.
Także krwistego bohatera o niezbywalnych cechach świetnego wojownika. I tu spotyka nas zaskoczenie: odtwórcą roli Bourne'a jest Matt Damon, facet o twarzy całkowicie pozbawionej plastyczności, której kanciastość i surowy chłód zazwyczaj rozkładały na łopatki wszystkie role tego amerykańskiego gwiazdora. W "Ultimatum…" Damonowska twarz-maska pasuje jak ulał do bohatera, w którym zabito wszelkie uczucia, a który został tak wyszkolony przez byłych przełożonych, by bezrefleksyjnie zabijać i z kamienną miną ratować świat.
Po "Ultimatum…" nie trzeba spodziewać się niczego ponad to, że zapewni niespełna dwugodzinną, odprężającą zabawę. Ale to przecież całkiem sporo.
"ULTIMATUM BOURNE'A" ("THE BOURNE ULTIMATUM") - reż.: Paul Greengrass; scen.: Tom Stoppard, Tony Gilroy na podstawie powieści Roberta Ludluma; zdj: Oliver Wood; muz.: John Powell; wyst.: Matt Damon, Julia Stilem, David Strathairn, Paddy Considine, Albert Finney i inni; prod.: USA 2007; dystryb.: UIP.
„Tygodnik Powszechny” – jedyny polski tygodnik społeczno-kulturalny.
30 tys. Czytelniczek i Czytelników. Najlepsze Autorki i najlepsi Autorzy.
Wspólnota, która myśli samodzielnie.
Artykuł pochodzi z numeru TP 37/2007
