Podsłuchiwanie podsłuchujących

Wbrew pozorom nie jest to ruch naiwny, a tylko desperacki. I teraz na dwoje babka wróżyła. Co Obama na to? Jeśli Prezydent USA nie będzie w stanie odsłuchać owej rozmowy z Angelą, to pewnikiem on nie podsłuchuje. Jeśli natomiast podejrzany Barack O. przyzna się z rozbrajającą szczerością, że tak, bo musiał w ramach walki z terrorem – okaże się, że sam siebie nagrywał. Może teraz tak trzeba, więc lepiej, żeby przykład autodenuncjacji szedł z samej góry, czyli Kapitolu.

Trudno nie zauważyć, że najspokojniej lekceważąco na rewelacje o skali amerykańskiej inwigilacji ujawnione przez Edwarda Snowdena reagowali właśnie oficjele niemieccy, więc fakt, że teraz przyszła kryska na matyska, jednak troszkę cieszy. Kilkudziesięciu przywódców wolnego świata regularnie podsłuchiwanych przez Wielkiego Brata – sensacja jak najbardziej do przewidzenia, ale smaczna. „Hello?” – jak śpiewał Lionel Richie. Pozostaje atrament sympatyczny lub kipu w bagażu dyplomatycznym. Ewentualnie Merkel i spółka mogą dla zmylenia amerykańskich przyjaciół ponownie przeprowadzać rozmowy już przeprowadzone, co wprowadziłoby popłoch w datowaniu i ogólne przegrzanie obwodów. Ewentualnie muszą ustalić hasła, np. „Kto dzwoni? Swój. Żyrafy? Wychodzą z szafy. W Paryżu najlepsze kasztany są na Placu Pigalle. Ciotka Zuzanna lubi je tylko jesienią”. Szczyty europejskie w ten deseń będą hitem, a stawka wszak nielicha. Będzie ciekawie, żal jedynie, że Stevie Wonder do Angeli raczej nie zadzwoni. On już wszystko nagrał.

PS. Dla otuchy dwie dobre wiadomości z kraju:

Naszych polityków nikt nie chce podsłuchiwać.

Jedna z partii (na trzy litery) chce ciszy przedwyborczej na tydzień przed wyborami. To krok w dobrym kierunku. Śmielej!