Nastrój

Elementarnym tworzywem nastroju zimowego - pierwszym z brzegu - jest padający w Wigilię śnieg. Gdy nie pada, nastrój siada, i wie to każde dziecko i każdy dorosły, w którym dziecko drzemie, a drzemie w każdym. Wigilia bez śniegu napawa smutkiem i skłania do rozmyślań o dziurach ozonowych, co samo w sobie wydaje się szalenie niestosowne i nieklimatyczne. Nastrojem wiosennym rządzą kwitnące jabłonki, letnim sianokosy, jesiennym płonące ogniska na kartofliskach. I ten komplet, mimo wszystkich osiągnięć cywilizacyjnych, się nie zmienia. Życie wśród nastrojów jest skomplikowane. Zwłaszcza gdy otacza nas nastrój grozy. Inną grozą wieje w mieście, inną na wsi. Do nastroju kryzysowego miejskiego potrzeba komentarza, są to często strzałki koloru czerwonego, wskazujące gospodarczy dołek. Wiejskie lęki wyłażą zza stodoły i wyzierają z konarów wierzb płaczących. Tak to - w dużym skrócie i dość banalnie - wygląda w świecie, w którym nastrój reguluje się wciąż naturalnie.

Popatrzmy teraz na krainę egzotyczną z punktu widzenia całej reszty świata. Na Koreę Północną. Tam nastrój jest kwestią regulowaną urzędowo i nakazowo, na poziomie niespotykanym gdzie indziej. Trudno życzyć największym wrogom zaznania tej odmiany nastrojowości, jest to obraz spoza wachlarza klimatów, które znamy i na które sobie rytualnie narzekamy. Ot, płaczące sprzedawczynie przy ruchomych sklepowych schodach, po których stąpał przywódca, były być może najdziwniejszym pokazem regulacji nastroju, jaki dane nam było oglądać w życiu. Sfilmowane przejmująco milczące stado srok, siedzące na drzewie w okolicach któregoś z mauzoleów, nie robiło wielkiego wrażenia, podobnie jak wpływ śmierci owego Koreańczyka na wszelkie zjawiska atmosferyczne, astronomiczne i w ogóle na anomalie w fizyce, geometrii i chemii. Nie. To te schody niejadące, osierocone, jedyne, umiłowane były najbardziej wstrząsającym obrazem tego roku w kategorii "nastrój".