Reklama

Molestowanie seksualne to nie sensacja

Molestowanie seksualne to nie sensacja

08.06.2022
Czyta się kilka minut
Relacje skrzywdzonych kobiet to dla prof. Andrzeja Markowskiego materiał językowy, który można analizować jak każdy inny, a nawet przygotować w formie ćwiczenia dla studentek.
Joanna Rusinek
P

Profesor Uniwersytetu Warszawskiego, Andrzej Markowski, któremu studentki i doktorantki zarzucają molestowanie seksualne, postanowił oskarżyć mnie o nierzetelność i manipulację dziennikarską. Bo w reportażu „Językoznawca” opublikowanym 21 marca na stronie internetowej „Tygodnika Powszechnego” opisałam ich relacje i ustalenia wewnętrznej uczelnianej komisji, która uznała skargę kobiet za wiarygodną.

W publicznych wpisach na założonej w ostatnich dniach stronie internetowej prof. Andrzej Markowski oskarża o kłamstwa i powielanie kłamstw, półprawdy, przesadę i epatowanie sensacyjnością także bohaterki mojego reportażu, członków uniwersyteckiej komisji oraz obecną szefową Rady Języka Polskiego, prof. Katarzynę Kłosińską.

Szanuję źródła swoich informacji, rozumiem ciężar emocji obu stron. Ale moją rolą jest opisanie tematu. Kilkanaście godzin nagrań, szczegółowe relacje kobiet i świadków, a także reakcje władz uczelni i wydziału, to dla prof. Andrzeja Markowskiego materiał językowy, który można analizować jak każdy inny, a nawet przygotować w formie ćwiczenia dla studentek i studentów. Krzywda, o której opowiadają dawne studentki, we wpisach prof. Andrzeja Markowskiego jest nieobecna, jakby była czymś powszechnym i niewartym uwagi. Czymś, do czego nie trzeba się odnosić.

Ale to zarzuty prof. Markowskiego są oparte na kłamstwie i manipulacji. Jeden tylko przykład. Profesor napisał na swojej stronie: „W rzeczywistości wysłała [Anna Goc – red.] do mnie tylko jeden mejl – na adres prywatny – w niedzielę 20 marca po południu (kiedy nie miałem czasu otwierać poczty), czyli dzień przed publikacją tego materiału na stronie Tygodnika Powszechnego”. I opublikował moją wiadomość, w której proszę o kontakt i komentarz w sprawie.

Gdyby prof. Markowski uważnie przyjrzał się kopii mojej wiadomości, którą zamieścił na stronie, zobaczyłby, że jest tam także drugi adres mailowy, uniwersytecki, na który wysłałam tę samą prośbę. Dzwoniłam, także dwukrotnie: w niedzielę przed południem i w poniedziałek, chwilę po 12.30, drugie połączenie zostało odrzucone. Wysłałam wiadomość SMS – znów z prośbą o kontakt i komentarz. Na odpowiedź czekaliśmy do poniedziałkowego wieczoru, 21 marca, kiedy zdecydowaliśmy się opublikować reportaż.

Prof. Markowski poświęcił dużo energii, by temat i mnie zdyskredytować. Nie pozwolę na to. Mam rzetelnie zebrany i udokumentowany materiał. Nie pozwolę także, by głosy kobiet zostały unieważnione, co prof. Markowski próbuje robić w swoich wpisach. „Kobieta chyba była tak przerażona, że nie mogła głosu wydobyć i zawołać: Ratunku!” – ocenił reakcję jednej z bohaterek mojego reportażu. Na takie komentarze nie ma prawa być miejsca, ani zgody.

Skoro prof. Markowski nie odbierał ode mnie telefonu, nie odpisał na wiadomości, być może na swoim blogu odpowie, czy dotykanie kobiet w intymne miejsca, całowanie i sadzanie sobie na kolanach wbrew ich woli, a także zaciąganie siłą do pokoju, masturbowanie się w ich obecności, wykorzystywanie swojej pozycji uniwersyteckiej i autorytetu naukowego – o czym opowiadają kobiety w moim reportażu – to czyny, do których zamierza się publicznie odnieść.

Jako dziennikarkę niepokoi mnie, że profesor Uniwersytetu Warszawskiego reaguje na świadectwa kobiet słowami:

„W gruncie rzeczy jednak przede wszystkim sensacyjność – nic tak nie szokuje jak molestowanie w formie publicznej masturbacji. Tu także można by zauważyć, że to konkretne oskarżenie jest powieleniem głośnych historii zagranicznych, w których, w ten właśnie sposób, znani i wpływowi mężczyźni z kręgów Hollywood gnębili swoje ofiary. Molestowanie w Warszawie na wzór amerykański – to dopiero sensacja!”.


Czytaj reportaż Anny Goc: Profesor powiedział, że zdałam z wyróżnieniem. Podszedł do mnie, przycisnął do siebie, włożył mi język do ust. Dwa metry dalej stał drugi profesor, patrzył w okno.

Ten materiał jest bezpłatny, bo Fundacja Tygodnika Powszechnego troszczy się o promowanie czytelnictwa i niezależnych mediów. Wspierając ją, pomagasz zapewnić "Tygodnikowi" suwerenność, warunek rzetelnego i niezależnego dziennikarstwa. Przekaż swój datek:

Autor artykułu

Anna Goc, fot. Grażyna Makara
Dziennikarka i redaktorka „Tygodnika Powszechnego”. Doktorantka na Wydziale Polonistyki Uniwersytetu Jagiellońskiego. Do 2012 r. dziennikarka krakowskiej redakcji „Gazety Wyborczej”....

Napisz do nas

Chcesz podzielić się przemyśleniami, do których zainspirował Cię artykuł, zainteresować nas ważną sprawą lub opowiedzieć swoją historię? Napisz do redakcji na adres redakcja@tygodnikpowszechny.pl . Wiele listów publikujemy na łamach papierowego wydania oraz w serwisie internetowym, a dzięki niejednemu sygnałowi od Czytelników powstały ważne tematy dziennikarskie.

Obserwuj nasze profile społecznościowe i angażuj się w dyskusje: na Facebooku, Twitterze, Instagramie, YouTube. Zapraszamy!

Newsletter

© Wszelkie prawa w tym prawa autorów i wydawcy zastrzeżone. Jakiekolwiek dalsze rozpowszechnianie artykułów i innych części czasopisma bez zgody wydawcy zabronione [nota wydawnicza]. Jeśli na końcu artykułu znajduje się znak ℗, wówczas istnieje możliwość przedruku po zakupieniu licencji od Wydawcy [kontakt z Wydawcą]