Echa prowincji

W pytaniu Natanaela pobrzmiewa echo galilejskiej prowincji, w której mieszkańcy małych miasteczek mogli dyskutować o swej wyższości nad mieszkańcami Nazaretu, wynikającej z samego miejsca zamieszkania. Gdyby Natanael nie przezwyciężył podobnych kompleksów, pozostałby w zaciszu przytulnego cienia, patrząc z obojętnością na przechodzącego Jezusa. Ostatecznie potrafił jednak przyjąć Filipowe zaproszenie "chodź i zobacz", by doświadczyć wielkiej przygody otwartych niebios na szlaku życia, który ostatecznie poprowadził w stronę męczeństwa.

Znamienne dla Natanaela poczucie sceptycznej wyższości rozbrzmiewa dziś w języku, w którym informuje się, że to tylko jakiś nieznany "księżyna" chciał wyrazić swój szacunek dla majestatu krzyża i że trzeba koniecznie zorganizować na podwórku zbiórkę wszystkich arcybiskupów, aby zareagować odpowiednio na krzyki, w których emocje zastępują szacunek dla krzyża. Ubolewamy często na brak należytego szacunku dla osób duchownych; przyjmujemy jednak bez oporów komentarz, według którego duchowny to tylko "księżyna", niezasługujący na poważne potraktowanie jak każdy inny człowiek, który ma do spełnienia ważne zadanie.

Podczas spotkania z Jezusem Natanael potrafił wyzwolić się z prowincjonalnych kompleksów, by swą wielką fascynację zacząć od słowa "Rabbi" - Nauczycielu. Jeśli to słowo nie bywa dziś używane przez uczestników niektórych emocjonalnych sporów, to jest tak najprawdopodobniej dlatego, że stworzono im lokalnie świat innych nauczycieli, w którym Chrystus ma niewiele do powiedzenia. On jednak niezmiennie patrzy na nas z nadzieją, jak wtedy, gdy z uznaniem mówił o Natanaelu, "w którym nie ma podstępu" (J 1, 47). Czy starczy nam odwagi na mocną decyzję, by podjąć Jego zaproszenie do wielkiej przygody ducha? Czy też pozostaniemy na miejscu z naszym błogostanem, wybierając jako centralną wartość znajome drzewo figowe, którego owoce mogą zastąpić smak przygody?