Błoto: muzyka improwizacji i kontemplacji. Surowa, mroczna, głęboka

Nowy Jork lat 90. to miejsce fascynujące, składające się z tysiąca mikroświatów. Jednym z nich jest Williamsburg, północna część Brooklynu. To tam rodzi się illbient – gatunek łączący powtarzalność ambientu z hip-hopowym beatem. Muzyka pełna klubowego transu i dzikiego, ale zdystansowanego rytmu, tworząca dźwięki doskonale oddające uczucie niepokoju, który towarzyszy życiu w wielkim, industrialnym mieście. 

To jeden z muzycznych światów, do którego odwołuje się wrocławski kwartet Błoto. Drugim jest jazz – muzyka nieokiełznanej improwizacji, która dała początek istnieniu zespołu. Marek Pędziwiatr aka Latarnik (instrumenty klawiszowe i syntezatory), Paweł Stachowiak aka Wuja HZG (bas), Marcin Rak aka Cancer G (perkusja) i Olaf Węgier aka OlafSaxx (saksofon tenorowy i perkusjonalia) to koledzy z grupy EABS, którzy podczas jednej z improwizowanych sesji nagraniowych zrozumieli, że chcą też grać w mniejszym składzie.

Jako kwartet poszli w innym niż EABS kierunku, choć punkt wyjścia dla obu zespołów był podobny. EABS i Błoto to młoda jazzowa fala, muzyka eklektyczna, „nowe fusion”. Współczesny jazz łączący elementy hip-hopu z groove’em i elektroniką.

Warstwa muzyczna jest dla członków grupy punktem wyjścia do opowieści o kondycji współczesnego świata. Swoją grą starają się uchwycić społeczne nastroje. Na „Erozjach” grali o degradacji środowiska naturalnego i społecznych podziałach, „Kwiatostan” inspirował się odradzającą w pandemii naturą. Dwie ostatnie płyty, „Grzybnia” i „Grzyby”, oddają fascynację zespołu mykologią i traktują królestwo grzybów jako metaforę przystosowywania się do popandemicznej rzeczywistości oraz niestabilnego świata.

W tym roku grupa Błoto zagrała podczas jednego z największych rumuńskich festiwali muzycznych, Jazz in the Park, a jesienią wzięła udział w kilkudniowej rezydencji artystycznej  w Kluż-Napoce. Koncert stanowił część Sezonu Kulturalnego Polska–Rumunia 2024/2025.

Autorka jest dziennikarką Radia 357