Reklama

Biochemia oszustwa

Biochemia oszustwa

27.01.2014
Czyta się kilka minut
Naukowcy nauczyli się wykrywać najnowsze środki dopingujące zaledwie kilka lat temu. A na horyzoncie czeka już manipulacja genami sportowców.
Lance Armstrong w koszulce zwycięzcy Tour De France – graffiti w Los Angeles, USA, 2013 r. Fot. Kevork Djansezian / GETTY IMAGES / FPM
W

W trakcie Igrzysk Olimpijskich w Soczi laboratorium antydopingowe będzie się starało wykryć ponad 200 substancji zabronionych. Najbardziej wyrafinowane formy dopingu to obecnie erytropoetyna (EPO) lub ludzki hormon wzrostu (hGF). Oba te środki są w stanie poprawić wydajność sportowca o parę procent, które mogą zaważyć na końcowych wynikach konkurencji – bo te przecież mierzone są z dokładnością do setnych części sekundy.
Jak jednak działa taki doping i jak się go wykrywa?
TROPIENIE HORMONÓW
Erytropoetyna to hormon peptydowy naturalnie produkowany przez nerki i działający na produkcję czerwonych krwinek – erytrocytów – w szpiku kostnym. Wzrost liczby erytrocytów prowadzi do wydajniejszego transportu tlenu z płuc do mięśni. Ostatnie badania na myszach, przeprowadzone na Uniwersytecie w Zurychu, sugerują, że erytropoetyna może mieć także wpływ na mózg...

7749

Dodaj komentarz

Chcesz czytać więcej?

Wykup dostęp »

Załóż bezpłatne konto i zaloguj się, a będziesz mógł za darmo czytać 6 tekstów miesięcznie! 

Wybierz dogodną opcję dostępu płatnego – abonament miesięczny, roczny lub płatność za pojedynczy artykuł.

Tygodnik Powszechny - weź, czytaj!

Więcej informacji: najczęściej zadawane pytania »

Usługodawca nie ponosi odpowiedzialności za treści zamieszczane przez Użytkowników w ramach komentarzy do Materiałów udostępnianych przez Usługodawcę.

Zapoznaj się z Regułami forum

Jeśli widzisz komentarz naruszający prawo lub dobre obyczaje, zgłoś go klikając w link "Zgłoś naruszenie" pod komentarzem.

© Wszelkie prawa w tym prawa autorów i wydawcy zastrzeżone. Jakiekolwiek dalsze rozpowszechnianie artykułów i innych części czasopisma bez zgody wydawcy zabronione [nota wydawnicza]. Jeśli na końcu artykułu znajduje się znak ℗, wówczas istnieje możliwość przedruku po zakupieniu licencji od Wydawcy [kontakt z Wydawcą]