Szanowny Użytkowniku,

25 maja 2018 roku zaczyna obowiązywać Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (określane jako „RODO”, „ORODO”, „GDPR” lub „Ogólne Rozporządzenie o Ochronie Danych”). W związku z tym informujemy, że wprowadziliśmy zmiany w Regulaminie Serwisu i Polityce Prywatności. Prosimy o poświęcenie kilku minut, aby się z nimi zapoznać. Możliwe jest to tutaj.

Rozumiem

A tu teraz będzie osiedle

A tu teraz będzie osiedle

06.08.2018
Czyta się kilka minut
Ustawa, którą media nazwały „lex deweloper”, nie musi zrodzić urbanistycznego chaosu, jeśli władze gmin wykażą się zdrowym rozsądkiem i chęcią współpracy z mieszkańcami.
Stobnica między Obornikami a Wronkami: zamek na wyspie w Puszczy Noteckiej. Inwestorem  planowanego tam hotelu jest spółka DJT. Zdjęcie z drona, lipiec 2018 r.  / Fot. Łukasz Cynalewski / Agencja Gazeta
Stobnica między Obornikami a Wronkami: zamek na wyspie w Puszczy Noteckiej. Inwestorem planowanego tam hotelu jest spółka DJT. Zdjęcie z drona, lipiec 2018 r. / Fot. Łukasz Cynalewski / Agencja Gazeta
1

1 sierpnia prezydent Andrzej Duda podpisał uchwaloną w ekspresowym tempie „Ustawę o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących”, którą potocznie nazwano „lex deweloper”. Nowe przepisy istotnie wprowadzają sporo proceduralnych ułatwień dla inwestorów i mają skrócić czas przygotowania inwestycji mieszkaniowej z pięciu lat do roku. Jądro ustawy stanowi zapis, de facto wprowadzający nowy rodzaj pozwolenia na budowę – decyzję w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej, która umożliwi postawienie budynków mieszkalnych nawet wbrew zapisom planów miejscowych zagospodarowania przestrzennego.

Krytyka, jaka spadła na projekt, nie zrobiła na prezydencie wrażenia. Nie przekonali go urbaniści z Komitetu Przestrzennego Zagospodarowania Kraju PAN, którzy ostrzegali w komunikacie, że ustawa „wprowadza tylnymi drzwiami podstawy do dalszej anarchii przestrzennej”, a poza tym będzie „źródłem wielu konfliktów społecznych i przyczyni się do eskalacji konfliktów politycznych w samorządach”. Do głowy państwa nie trafiły nawet argumenty Kolegium ds. Służb Specjalnych Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, że „tak duża swoboda rady gminy (...) może stanowić pokusę do podejmowania decyzji w oparciu o czynniki pozaprawne”.

W Polsce brakuje mieszkań – to prawda. Od unijnej średniej 435 mieszkań na tysiąc mieszkańców dzieli nas ok. 2,8 mln lokali do zbudowania. Prawdą jest i to, że plany zagospodarowania przestrzennego pokrywają jedynie 16 proc. powierzchni polskich miast, a ich roczny przyrost wynosi 1 proc., trudno więc nazwać je narzędziem skutecznie porządkującym ład urbanistyczny. Krótsza ścieżka legislacyjna ułatwi zagospodarowanie terenów pokolejowych czy powojskowych, a samo wejście w życie ustawy nie daje deweloperom wolnej ręki, bo decyzja w sprawie pozostanie w gestii rady gminy.

Szkopuł w tym, że to nie brak gruntów budowlanych hamuje rozwój rynku mieszkaniowego. Polskie miasta oferują dziś tereny pod budownictwo jedno- i wielorodzinne, na których można osiedlić do 60 mln osób. Prawdziwą barierą są ceny, zbyt wysokie w porównaniu do średnich zarobków. Firma doradcza Deloitte w opublikowanym właśnie zestawieniu cen nieruchomości mieszkalnych w Europie oszacowała średni polski koszt zakupu metra kwadratowego mieszkania na 1212 euro, co oznacza, że przeciętny dochód domowy w Polsce wystarcza na zakup 4,9 metra kwadratowego. To jeden z najgorszych wyników w Europie.

Nie wiadomo, z czego bierze się przekonanie prezydenta i rządu, że samo ułatwienie deweloperom dostępu do miejskich gruntów obniży ceny mieszkań, bo wiele wskazuje na to, że nowa ustawa ułatwi przede wszystkim inwestycje w najdroższe apartamenty w tzw. dobrych dzielnicach, które chronią miejscowe plany zagospodarowania. Jeśli ziści się ten scenariusz, w polskich miastach nie przybędzie mieszkań, zwiększy się za to urbanistyczny chaos.

Wszystko zatem w rękach radnych. Czują się Państwo uspokojeni?         

Czytaj także: Marek Rabij: Budowniczowie na sto dwa

Czytasz ten tekst bezpłatnie, bo Fundacja Tygodnika Powszechnego troszczy się o promowanie czytelnictwa i niezależnych mediów. Wspierając ją, pomagasz zapewnić "Tygodnikowi" suwerenność, warunek rzetelnego i niezależnego dziennikarstwa. Przekaż swój datek:

Autor artykułu

Historyk starożytności, który od badań nad dziejami społeczno–gospodarczymi miast południa Italii przeszedł do studiów nad mechanizmami globalizacji. Interesuje się zwłaszcza relacjami...

Dodaj komentarz

Usługodawca nie ponosi odpowiedzialności za treści zamieszczane przez Użytkowników w ramach komentarzy do Materiałów udostępnianych przez Usługodawcę.

Zapoznaj się z Regułami forum
Jeśli widzisz komentarz naruszający prawo lub dobre obyczaje, zgłoś go klikając w link "Zgłoś naruszenie" pod komentarzem.

zwłaszcza po tym, czego dowiedzieliśmy się o układach samorządowo-partyjno-biznesowych, z warszawskim i gdańskim na czele. Ale co w zamian? Zasada pomocniczości jest wpisana do Konstytucji (uważssz Pan? Kon-sty-tu-cji!) jako jeden z czterech jej filarów. Wolimy wszechwładne państwo od Rzeczypospolitej samorządnej?
Zaloguj się albo zarejestruj aby dodać komentarz

© Wszelkie prawa w tym prawa autorów i wydawcy zastrzeżone. Jakiekolwiek dalsze rozpowszechnianie artykułów i innych części czasopisma bez zgody wydawcy zabronione [nota wydawnicza]. Jeśli na końcu artykułu znajduje się znak ℗, wówczas istnieje możliwość przedruku po zakupieniu licencji od Wydawcy [kontakt z Wydawcą]