Zbigniew Wegehaupt Quartet, „Wege"

Jest, a jakby go nie było. Jak solidnie postawiony fundament: ukryty, ale wiadomo, że obecny, że niezbędny. Jego kształt determinuje wprawdzie bryłę dzieła, choć nie decyduje o rozwiązaniach szczegółowych. Te zaś świadczą o fantazji współtworzących, są najbardziej słyszalnym certyfikatem oryginalności. Mowa oczywiście o basie i jego przemożnej roli, jaką odgrywa w muzyce jazzowej.

19.04.2006

Czyta się kilka minut

 /
/

Basista Zbigniew Wegehaupt to bodaj najsłynniejszy polski wirtuoz drugiego planu. Od 30 lat grywa z najlepszymi, by wymienić tylko Janusza Muniaka, Zbigniewa Namysłowskiego, Stanisława Soykę i Jana Ptaszyna Wróblewskiego. Album "Wege" jest jego drugą - po "Sake" z 1984 r. - autorską propozycją. Na krążku znalazło się osiem kompozycji, w których jednak próżno szukać wirtuozowskich fajerwerków basisty, jego wyraźnej dominacji. Podobnie jak na innych płytach, również i tym razem artysta oddaje pole swoim partnerom - Jerzemu Małkowi (trąbka), Marcinowi Maseckiemu (fortepian) i Sebastianowi Frankiewiczowi (perkusja). Gra subtelnie, z wyczuciem dojrzałego, wytrawnego aktora specjalizującego się w epizodach.

Płyta, choć obfitująca w momenty piękne, refleksyjne ("Ma?ana"), ale i naładowane pozytywną energią (znakomita otwierająca "Zambuko", zróżnicowane, miejscami dowcipne "Satoko") oraz brawurą ("Dziewczyna lipcowa"), jest nagraniem dość osobliwym. Trudno bowiem oprzeć się wrażeniu, że jest ono jedynie częściowym zapisem dźwięków przez Wegehaupta wypracowanych. Większość kompozycji stanowi zgrzebnie skonstruowany konglomerat pomysłów własnych z elementami improwizatorskich idiomów i dźwiękowych emblematów, zasłyszanych niegdyś od frontmanów.

Krążek może więc być godnym polecenia, swoistym brzmieniowym pamiętnikiem basisty, który przez 30 lat tworzył dźwiękowy background najlepszym i obecnie swoje wspomnienia upublicznia. A te wiążą się m.in. z Tomaszem Stańką i fascynacją twórczością Milesa Davisa. W przywoływaniu kolejnych tuzów światowego jazzu Zbigniewowi Wegehauptowi dzielnie wtórują trębacz, pianista i perkusista. Warto posłuchać, z jakim wdziękiem to robią.

Dziękujemy, że nas czytasz!

Wykupienie dostępu pozwoli Ci czytać artykuły wysokiej jakości i wspierać niezależne dziennikarstwo w wymagających dla wydawców czasach. Rośnij z nami! Pełna oferta →

Dostęp 10/10

  • 10 dni dostępu - poznaj nas
  • Natychmiastowy dostęp
  • Ogromne archiwum
  • Zapamiętaj i czytaj później
  • Autorskie newslettery premium
  • Także w formatach PDF, EPUB i MOBI
10,00 zł

Dostęp kwartalny

Kwartalny dostęp do TygodnikPowszechny.pl
  • Natychmiastowy dostęp
  • 92 dni dostępu = aż 13 numerów Tygodnika
  • Ogromne archiwum
  • Zapamiętaj i czytaj później
  • Autorskie newslettery premium
  • Także w formatach PDF, EPUB i MOBI
79,90 zł
© Wszelkie prawa w tym prawa autorów i wydawcy zastrzeżone. Jakiekolwiek dalsze rozpowszechnianie artykułów i innych części czasopisma bez zgody wydawcy zabronione [nota wydawnicza]. Jeśli na końcu artykułu znajduje się znak ℗, wówczas istnieje możliwość przedruku po zakupieniu licencji od Wydawcy [kontakt z Wydawcą]
Muzykolog, publicysta muzyczny, wykładowca akademicki. Od 2013 roku związany z Polskim Wydawnictwem Muzycznym, w 2017 roku objął stanowisko dyrektora - redaktora naczelnego tej oficyny. Stały współpracownik „Tygodnika Powszechnego”.

Artykuł pochodzi z numeru TP 17/2006