„Tygodnik” i inby

Najpierw myślałem, że polecę Państwu tekst Zuzanny Radzik o cielesności Maryi i o tym, czy przedstawiana tak, jak robią to tradycyjna kościelna teologia i ikonografia, może być dziś wzorem dla świeckich i seksualnie aktywnych kobiet. To przecież kolejny z artykułów tej autorki, które z mojej perspektywy mogłyby już złożyć się na książkę do postawienia na półce między jej „Kościołem kobiet” i „Oswobodzeniem silnej kobiety” Clarissy Pinkoli Estes (tak, tej od „Biegnącej z wilkami”).

Okazało się jednak, że swój wstępniak na Wniebowzięcie pisze ks. Adam Boniecki, a przecież redaktorowi seniorowi nie wypada wchodzić w paradę. W dodatku kończą się igrzyska w Paryżu, a my towarzyszymy im piórem Marceliny Szumer-Brysz (pamiętają Państwo tureckiego strzelca?), Bartka Dobrocha (wiedzą Państwo, kto to „Złota Ola”?), a przede wszystkim Dariusza Kosińskiego, który o fenomenie społecznym i kulturowym polskiej siatkówki potrafi pisać jak mało kto.

Myślałem więc, że skupię się na igrzyskach, ale pod koniec tygodnia pojawiły się dwa teksty, które najlepiej chyba pokazują misję „TP” w klimacie nieustającej inby.

Ich autorzy są świadomi tego, co dzieje się wokół. Jakub Dymek pisze o potrzebie oddzielenia faktów od szumu, odnalezienia niezmiennych reguł i systemowych zależności w otaczającym nas chaosie. Analizując fenomen popularności domorosłych „geopolityków” cytuje Helen Lewis, która zauważa, że w świecie postreligijnym, osieroceni przez śmierć wielkich narracji i przytłoczeni natłokiem wiedzy – potrzebujemy przewodników i jesteśmy w stanie tym przewodnikom zapłacić naprawdę sporo.

Jednym z takich przewodników jest Jerzy Jarniewicz, najwybitniejszy u nas specjalista od kontrkultury, tłumaczący, co naprawdę wyobrażał sobie John Lennon – a najlepsze jest to, że za możliwość czytania go w „TP” doprawdy nie trzeba płacić sporo.

Aha, przeczytajcie Państwo opowieść Marcina Wójcika o odosobnieniu w lesie. A potem może spróbujcie pójść jego śladem w długi weekend. Nie mówię, że aż przez cztery dni – trochę czasu trzeba zostawić sobie przecież na lekturę.