Reklama

Polski Panteon

Polski Panteon

09.01.2005
Czyta się kilka minut
Czy można stworzyć panteon polskiej kultury; miejsce, gdzie można by pomieścić wszystkich rodzimych bogów kultury? - zastanawiają się uczestnicy dyskusji zorganizowanej przez RES PUBLIKĘ NOWĄ (1/2005). Powodem postawienia takiego pytania jest naturalnie ubiegłoroczna awantura wokół pochówku Czesława Miłosza.
A

Andrzej Chłopecki (krytyk muzyczny): Panteon w Rzymie to świątynia, w której ustawiano posągi bogów - wszystkich rzymskich bogów, bo lud rzymski nie spierał się, czy któryś z nich na miano boga zasługuje, czy nie, bo to dyskusji nie podlegało. Panteon paryski jednakże sakralizował już ludzi - szczególnie zasłużonych w kulturze, nauce, polityce. “I tu już nie jest grzechem pytanie o jakość tych zasług". A co do nich nigdy nie będzie zgody - choćby dlatego, że ocena dokonań zmienia się z upływem czasu. Demokratyczny panteon to zatem oksymoron.

Maria Poprzęcka (historyk sztuki): Problem polega także na tym, że Polska nie ma świeckiego panteonu: “Jak umierał ktoś naprawdę wielki, to był - i dalej jest - Wawel i Skałka. Wawel to katedra katolicka, a Skałka to krypta kościoła paulinów. Nie mamy czegoś takiego jak Panteon paryski. Zresztą i ta budowla przechodziła zmienne koleje losu...

4358

Dodaj komentarz

Chcesz czytać więcej?

Wykup dostęp »

Załóż bezpłatne konto i zaloguj się, a będziesz mógł za darmo czytać 6 tekstów miesięcznie! 

Wybierz dogodną opcję dostępu płatnego – abonament miesięczny, roczny lub płatność za pojedynczy artykuł.

Tygodnik Powszechny - weź, czytaj!

Więcej informacji: najczęściej zadawane pytania »

Usługodawca nie ponosi odpowiedzialności za treści zamieszczane przez Użytkowników w ramach komentarzy do Materiałów udostępnianych przez Usługodawcę.

Zapoznaj się z Regułami forum

Jeśli widzisz komentarz naruszający prawo lub dobre obyczaje, zgłoś go klikając w link "Zgłoś naruszenie" pod komentarzem.

© Wszelkie prawa w tym prawa autorów i wydawcy zastrzeżone. Jakiekolwiek dalsze rozpowszechnianie artykułów i innych części czasopisma bez zgody wydawcy zabronione [nota wydawnicza]. Jeśli na końcu artykułu znajduje się znak ℗, wówczas istnieje możliwość przedruku po zakupieniu licencji od Wydawcy [kontakt z Wydawcą]