Światło i czas. Dwa pojęcia, na których opiera się fotografia. Jeśli chcemy wyostrzyć pierwszy plan, otwieramy przesłonę i wydłużamy czas naświetlania. I odwrotnie – jeśli zależy nam na większej ilości szczegółów i głębi ostrości – zamykamy światło przesłony i skracamy czas. Krystyna Dąbrowska w swoim nowym tomie nie szafuje odniesieniami do fotografii, niemniej tak właśnie rejestruje rzeczywistość – kadruje ją umiejętnie, ustawia odpowiednie wartości dla portretu lub planu ogólnego, symbolicznie transferuje do obrazu dwuwymiarowego (któremu język niepostrzeżenie dopisuje wymiar trzeci). Nie używa flesza, korzysta tylko z naturalnego, rozproszonego światła. Zdjęcia-wiersze wykonane w takim świetle charakteryzują się niskim kontrastem, miękką tonalnością, są ascetyczne niczym medytacje. Jest jakaś radykalna czułość w tych wierszach. Wobec ich bohaterów i wobec rangi spotkania w czasie, który zawsze jest za krótki.
Krystyna Dąbrowska „Czas i przesłona”, Znak, Kraków 2014
„Tygodnik Powszechny” – jedyny polski tygodnik społeczno-kulturalny.
30 tys. Czytelniczek i Czytelników. Najlepsze Autorki i najlepsi Autorzy.
Wspólnota, która myśli samodzielnie.
Artykuł pochodzi z numeru TP 43/2014
Artykuł pochodzi z dodatku Magazyn Literacki: Jak żyć? (9-10/2014)
