Autorka znanych polskim czytelnikom esejów o Nowym Jorku („Miasto zwane samotnością”) i cielesności („Republika ciał”) powraca z nową książką. Tym razem w centrum jej zainteresowań leży ogród jako metafora, ale też prawdziwy kawałek ziemi, który przyszło jej wziąć pod opiekę.
Laing nie romantyzuje, patrzy politycznie i wielowymiarowo. W jej opowieści powraca wątek pandemii, która boleśnie ujawniła, jak niewiele osób ma dostęp do natury i jakim luksusem jest kontakt z ziemią. Ale ogród Laing – poza tym, że reprezentuje miłość i marzenia – ma w sobie jednocześnie coś przerażającego. Opowieść o ogrodzie to przecież także historia władzy i przemocy.
Rozważaniom o „Raju utraconym” Miltona, Ameryce Donalda Trumpa, Dereku Jarmanie i jego „Współczesnej naturze”, AIDS, Sebaldzie i kapitalizmie towarzyszą monotonne, transowe wręcz opisy pracy autorki z ziemią, jej realny strach przed przymrozkami i chorobami (roślin i ludzi).
Laing, jedna z ważniejszych obserwatorek współczesnego świata, próbuje w środku ogrodu odnaleźć odpowiedzi na pytanie o „cel tego wszystkiego”. Jej relacja z ogrodem to praca z pamięcią, przeszłością i emocjami.
„Tygodnik Powszechny” – jedyny polski tygodnik społeczno-kulturalny.
30 tys. Czytelniczek i Czytelników. Najlepsze Autorki i najlepsi Autorzy.
Wspólnota, która myśli samodzielnie.
Artykuł pochodzi z numeru Nr 20/2025
