Reklama

Nostalgia i ironia

19.05.2009
Czyta się kilka minut
Śpiewak, aranżer, autor piosenek, aktor, konferansjer. W każdym ze swoich wcieleń Max Raabe zachwyca bezbłędnym wyczuciem formy i umiejętnością subtelnego tej formy przełamywania.
M

Muzyka od dnia swoich narodzin wiąże się z kwestiami ludzkiego przeznaczenia i osobistymi tragediami. Ale kogo to właściwie obchodzi?" - nonszalancko zapowiada jedną ze swoich piosenek Max Raabe. Pewnie niewiele osób odważy się głośno przyznać mu rację; ale ci, którzy głębiej zastanowią się nad tym paradoksem i spróbują przyjąć jego perspektywę -po części kpiącą i autoironiczną, po części nostalgiczną - mają szansę na wzięcie udziału w fascynującej artystycznej przygodzie.

Raabe - chudy, gładko uczesany szatyn o kamiennej twarzy i tyleż oszczędnych, co wyrazistych gestach, który wygląda i porusza się tak, jakby urodził się we fraku i cylindrze - od 20 lat tworzy fascynujący teatr muzyczny jednego aktora. Teatr przywołujący aurę Berlina czasów Republiki Weimarskiej - kiczowatego i dekadenckiego, gdzie ironia maskowała melancholię, a frywolność - tragiczne...

7596

DZIĘKUJEMY, ŻE NAS CZYTASZ!

Żeby móc dostarczać Ci więcej tekstów najwyższej dziennikarskiej próby, prosimy Cię o wykupienie dostępu. Wykup i ciesz się nieograniczonym zasobem artykułów „Tygodnika”!

Tak, chcę
czytać więcej »

Masz już konto? Zaloguj się

Napisz do nas

Chcesz podzielić się przemyśleniami, do których zainspirował Cię artykuł, zainteresować nas ważną sprawą lub opowiedzieć swoją historię? Napisz do redakcji na adres redakcja@tygodnikpowszechny.pl . Wiele listów publikujemy na łamach papierowego wydania oraz w serwisie internetowym, a dzięki niejednemu sygnałowi od Czytelników powstały ważne tematy dziennikarskie.

Obserwuj nasze profile społecznościowe i angażuj się w dyskusje: na Facebooku, Twitterze, Instagramie, YouTube. Zapraszamy!

Newsletter

© Wszelkie prawa w tym prawa autorów i wydawcy zastrzeżone. Jakiekolwiek dalsze rozpowszechnianie artykułów i innych części czasopisma bez zgody wydawcy zabronione [nota wydawnicza]. Jeśli na końcu artykułu znajduje się znak ℗, wówczas istnieje możliwość przedruku po zakupieniu licencji od Wydawcy [kontakt z Wydawcą]