Czy cenisz sobie swoją wolność?

Miesiąc ten będzie dla was początkiem miesięcy, będzie pierwszym miesiącem roku!” – mówi Pan Bóg Mojżeszowi i Aaronowi w Egipcie, wtedy gdy po raz pierwszy w dziejach Żydów przygotowują Paschę (zob. Wj 12, 1-14). Dzisiaj mówi to również do nas – chrześcijan, którzy na paschę gromadzimy się z Jezusem. 

Pascha jako nowy początek

Ktoś może powie: Jak to? „Początek miesięcy” i „pierwszy miesiąc roku” obchodzimy w styczniu. Również Żydzi nie przeżywają nowego roku w miesiącu Nisan (kiedy przypada Pascha), lecz w miesiącu Tiszri (wrzesień / październik). Pan Bóg się nie kłóci z żadnym z kalendarzy, ani żadnego nie unieważnia. Nie mówi: „Miesiąc ten będzie początkiem miesięcy”; lecz mówi: „Miesiąc ten będzie dla was początkiem miesięcy”. 

To znaczy: Pascha wnosi w wasze życie kompletnie nową jakość. Wszystko, co było przed nią, w porównaniu z nią wydaje się niczym. Ona rzeczywiście wyznacza nowy początek rzeczy.

Słowo, które opisuje tę zmianę

Na czym ta nowa jakość życia polega? Czy jest jakieś słowo, którym można ją opisać? Jest. Tym słowem jest: wolność. To, co czynimy jako wolni ludzie, ma się nijak do tego, co musieliśmy robić jako niewolnicy.

Pascha jest wydarzeniem, w którym Bóg stawia nam jedno pytanie: Czy cenisz sobie swoją wolność tak wysoko, jak Ja ją cenię? A może nawet tak: Czy chcesz być wolny? Na usta ciśnie się odpowiedź: „Chcę! Zaradź mojemu zniewoleniu”. 

Tak. Wolność jest początkiem. 

Łańcuch przekazu

Bóg mówi zaraz dalej: Jest wydarzeniem tak ważnym, że nie wolno Ci go zachować dla siebie. „Dzień ten będzie dla was dniem pamiętnym i obchodzić go będziecie jako święto dla uczczenia Pana. Po wszystkie pokolenia – na zawsze w tym dniu będziecie obchodzić święto”. 

Pokolenie za pokoleniem: ojcowie – dzieciom; dzieci – wnukom; wnuki – prawnukom itd. Nieprzerwany łańcuch – od tamtej nocy. Jakieś 3220 lat. Nigdy nie zabrakło tego przekazu. Nigdy nie zabrakło ludzi, dla których orędzie i doświadczenie wolności było tak fundamentalne, że nie mogli – nie byli w stanie – zatrzymać go dla siebie. Po prostu musieli przekazać je tym, których kochali jako swoich bliskich.

Wszyscy dziś mówią, że jesteśmy świadkami przerwania tego łańcucha – międzypokoleniowego przekazu wartości. Nie narzekajmy na „złą” młodzież... Raczej zapytajmy siebie samych, jak ważne i fundamentalne jest dla nas to, co przeżywamy.