Miejcie nadzieję

Wciąż mam przed oczami to zdjęcie. Kiedy kilka tygodni temu robiłem powyborczy wywiad z Jackiem K. Sokołowskim, w ramach przygotowań czytałem jego „Transnaród”, na którego okładce widnieje klasyczna już fotografia Jakuba Szymczuka, zrobiona w 2014 r. na warszawskim placu Zbawiciela. 

„Piękny obrazek, ludzie spędzają czas w mieście w imię realizacji swoich zainteresowań i nikt im nie przeszkadza” – ocenił jeden z użytkowników Twittera, kiedy fotograf zaprezentował na tym portalu kadr, w którym na pierwszym planie młodzi bawią się w kawiarnianym ogródku, ulicą idzie procesja Bożego Ciała, a w tle widać niespaloną jeszcze „Tęczę” – instalację Julii Wójcik.

Zdjęcie Szymczuka mogłoby ilustrować niejeden tekst w tym numerze. Choćby artykuł Moniki Białkowskiej „Procesja taka, jak my”, pokazujący, że każde pokolenie ma swoją pobożność i że także w dzisiejszym świecie pojawiają się – jak pisze autorka – „nowe sposoby odpowiadania Bogu”. Albo felieton Wojciecha Bonowicza, który podróżując po kraju bardziej słucha, niż mówi, przekonując się, jak bardzo medialny obraz społeczeństwa odbiega od tego, co rzeczywiste. Może nade wszystko jednak esej Olgi Drendy, naszej felietonistki, a zarazem dyrektorki kreatywnej Festiwalu Conrada, zapowiadający tegoroczną edycję imprezy.

Nie pierwszy już raz wraca na te łamy pojęcie „nadziei radykalnej” – przed laty o książce Jonathana Leara i losach plemienia Wron w czasach wodza Wiele Przewag pisał Marek Bieńczyk. W tym roku nadzieja radykalna będzie hasłem przewodnim współorganizowanego przez „TP” festiwalu.

 „Koniec świata nie musi być spektakularnym krachem, końcem wszystkiego. Może być, i często bywa, rozpadem znanej rzeczywistości oraz przejściem do stanu, w którym trzeba przecież nadal istnieć” – pisze Olga Drenda, przypominając, że po pierwszym wstrząsie następuje ciąg dalszy, w którym trzeba się odnaleźć, szukając indywidualnych strategii i rysując nowe mapy.

Mam wrażenie, że „Tygodnik” robi to nieustannie. W świecie dynamicznym jak plac Zbawiciela na zdjęciu Szymczuka rysuje nowe mapy, wierząc, że ciąg dalszy nastąpi. Dobrej lektury!