Słynący z bardzo krytycznego spojrzenia na USA filmowiec tym razem objawił się jako wielki admirator osobowości i myśli politycznej gospodarza Kremla. I, przynajmniej przez pierwsze trzy odcinki, spełniał funkcję pasa transmisyjnego dla najbardziej absurdalnych wypowiedzi rosyjskiego prezydenta.
„Mówią, że w Rosji nie ma demokracji. Co pan na to?” – pyta Stone. A Putin z uśmiechem lisa, który dopiero co zbiegł z kurnika, tłumaczy, że jak najbardziej jest, ale w warunkach odrębnych, rosyjskich, uświęconych przez tysiącletnią tradycję od Rurykowiczów przez Stalina po niego samego. I dodaje, że w Ameryce jest podobno demokracja, a w parlamencie są tylko dwie partie, gdy tymczasem w rosyjskiej Dumie są aż cztery.
Media nazwały ten dokumentalny miniserial „dziko nieodpowiedzialnym listem miłosnym do Putina” oraz „bardziej portretem pytającego niż odpowiadającego”.
Jedyny zgrzyt na taśmach Stone–Putin ma miejsce pod sam koniec, kiedy reżyser indaguje o rosyjskich hakerów zaangażowanych w manipulowanie kampanią przed ostatnimi wyborami w USA. Ale i tak pozwala Rosjaninowi na ucieczkę od odpowiedzi i odpowiedzialności.
80 lat temu wielki entuzjasta i czciciel Stalina André Gide wybrał się do Rosji. I po tym, co zobaczył, a pokazano mu niewiele, zwątpił. Oliver Stone ma o wiele większy dostęp do prawdy niż francuski noblista, mimo to woli widzieć w Putinie najwybitniejszego obecnie męża stanu, charyzmą i morale bijącym na łeb skompromitowaną amerykańską lewicę w osobach Clintonów i Obamy. ©
„Tygodnik Powszechny” – jedyny polski tygodnik społeczno-kulturalny.
30 tys. Czytelniczek i Czytelników. Najlepsze Autorki i najlepsi Autorzy.
Wspólnota, która myśli samodzielnie.
Artykuł pochodzi z numeru TP 26/2017
