Reklama

Król Og

Król Og

18.07.2016
Czyta się kilka minut
Wszystkie miasta od potoku Arnon aż do doliny Galaad poddały się Hebrajczykom. Stanął przeciw nim tylko Og, król Baszanu, z całym swoim ludem.
Paweł Śpiewak / Fot. Grażyna Makara
P

Przegrał bitwę. Wzięto 60 miast opasanych wysokimi murami i bramami. Zdobywcy wytracili wszystkie męże, niewiasty i dzieci. A łupy i bydło podzielili między siebie. Niemal wszystka ziemia na wschód od rzeki Jordan została zdobyta. Potomkowie Jakuba zajęli też stolicę i pałac króla. W nim znaleziono żelazne łoże dla człowieka imponujących rozmiarów. Król, jak się dowiadujemy z Księgi, był ostatnim potomkiem gigantów, synem jednego z upadłych aniołów, którzy żyli przed potopem i parzyli się z ziemskimi kobietami. Z tego wynikło zepsucie i Bóg zarządził, by wody zalały ziemię.

O Ogu wspominają midrasze. Był tym nieproszonym gościem, który wspiął się po drabince prowadzącej do arki. Chroniło go to od utonięcia, ale dokuczał mu głód. Przysiągł, że będzie niewolnikiem rodziny Noego, jeśli tylko pozwolą mu przetrwać kataklizm. Dobry Noe codziennie karmił giganta. Ocalał. Są tacy, co...

3469

Dodaj komentarz

Chcesz czytać więcej?

Wykup dostęp »

Załóż bezpłatne konto i zaloguj się, a będziesz mógł za darmo czytać 6 tekstów miesięcznie! 

Wybierz dogodną opcję dostępu płatnego – abonament miesięczny, roczny lub płatność za pojedynczy artykuł.

Tygodnik Powszechny - weź, czytaj!

Więcej informacji: najczęściej zadawane pytania »

Usługodawca nie ponosi odpowiedzialności za treści zamieszczane przez Użytkowników w ramach komentarzy do Materiałów udostępnianych przez Usługodawcę.

Zapoznaj się z Regułami forum

Jeśli widzisz komentarz naruszający prawo lub dobre obyczaje, zgłoś go klikając w link "Zgłoś naruszenie" pod komentarzem.

jedno spostrzeżenie. Primo, nie były to pszczoły a mrówki. Podziurawiły skałę na tyle, że ta osunęła się na barki Oga a "cudownie" wyrosły mu dwa kły, tak że nie mógł jej zdjąć. Po ciosie Mojżesza dużym toporem w kostkę zmarł. Secundo: dziewięć łokci długie i cztery łokcie szerokie wg miary łokcia zwyczajnego (Pwt 3,11)

© Wszelkie prawa w tym prawa autorów i wydawcy zastrzeżone. Jakiekolwiek dalsze rozpowszechnianie artykułów i innych części czasopisma bez zgody wydawcy zabronione [nota wydawnicza]. Jeśli na końcu artykułu znajduje się znak ℗, wówczas istnieje możliwość przedruku po zakupieniu licencji od Wydawcy [kontakt z Wydawcą]