Reklama

Jurek

Jurek

30.11.2015
Czyta się kilka minut
Historia opowiedziana w tej książce zdarzyła się naprawdę. I dzieje się dalej. A ryzykowny zabieg oddania głosu jej dziecięcemu bohaterowi okazał się szczęśliwy.
B

Brygida Grysiak, dziennikarka telewizyjna niegdyś z Krakowa, teraz z Warszawy, autorka kilku książek. Dobrych książek. Podziwiam ją, a już najbardziej podziwiałem ją wtedy, gdy przeprowadzając wywiad rzekę z jednym z watykańskich prałatów, wychodziła z siebie, by z rozmówcy wydobyć coś ważnego o Janie Pawle II, którego ów prałat był bliskim współpracownikiem.

Nowa książka Grysiak jest inna. Bardziej samodzielna niż poprzednie, w których pozwala i pomaga mówić innym. Nieporównanie bardziej przejmująca, aż do łez, ale nie ckliwa. Nie mogła być ckliwa, skoro jej bohaterowie żyją i przeczytają, co o nich napisała. Już z pierwszych słów wstępu dowiadujemy się, że historia jest prawdziwa. Potwierdzają to rozsiane po książce fotografie. Ale pierwsze słowa pierwszego rozdziału wprowadzają nas w świat nie fikcji, lecz w jakiejś mierze umowny czy hipotetyczny. „Mam na imię Jurek (...) skończyłem już cztery lata. Właściwie niedługo skończę nawet pięć”. To przecież oczywiste, że czterolatek nie mógłby napisać takiej książki. „Jureczku! Bardzo bym chciała, żeby było tak, jak pewnego wieczoru napisała twoja Mama, żebyś kiedyś przeczytał tę książkę jak pamiętnik, który zatrzymał w kadrze najtrudniejsze lata twojego życia”.

Jurek urodził się z nowotworem mózgu. W pierwszym momencie trudno taki nowotwór rozpoznać, trzeba było dwóch i pół miesiąca, by to się stało. Brygida Grysiak nie jest chłodnym kronikarzem, przeciwnie, ona tą historią żyje i wie, że teraz musi o niej opowiedzieć innym. Najpierw w swojej głowie ogląda wydarzenia tak, jak mogłyby być widziane przez chorego chłopca. Potem opowiada tak, jak mógłby opowiadać on. O Jureczku, jego rodzicach, braciach, siostrach, ciociach, babciach, lekarzach i przyjaciołach, o rodzinie, która poddana straszliwej próbie jeszcze bardziej niż dawniej się jednoczy. O życiu na krawędzi, o cierpieniu i radości, która okazuje się silniejsza, o chorobie i wyleczeniu z niej, ale takim, które musi trwać jeszcze dziesięć lat, by wolno było odetchnąć z ulgą. Jureczek przeszedł więcej operacji niż wielu z nas w całym życiu. Dziś jest radosnym pięcioletnim dzieckiem otoczonym miłością i odwzajemniającym tę miłość tak fantastycznie, że inni znajdują w nim źródło energii koniecznej do dobrego życia.

Ryzykowny zabieg nie całkiem, lecz jednak wyimaginowanego narratora okazał się szczęśliwy. Ta opowieść angażuje, porywa, otwiera serca i budzi tęsknotę za domem, w którym nawet tak wielka próba nie musi zniszczyć miłości, lecz wprost przeciwnie, może ją pomnożyć. ©℗

Brygida Grysiak „Kochają mnie do szaleństwa”, Znak, Kraków 2015

Autor artykułu

Urodził się 25 lipca 1934 r. w Warszawie. Gdy miał osiemnaście lat, wstąpił do Zgromadzenia Księży Marianów. Po kilku latach otrzymał święcenia kapłańskie. Studiował filozofię na Katolickim...

Napisz do nas

Chcesz podzielić się przemyśleniami, do których zainspirował Cię artykuł, zainteresować nas ważną sprawą lub opowiedzieć swoją historię? Napisz do redakcji na adres redakcja@tygodnikpowszechny.pl . Wiele listów publikujemy na łamach papierowego wydania oraz w serwisie internetowym, a dzięki niejednemu sygnałowi od Czytelników powstały ważne tematy dziennikarskie.

Obserwuj nasze profile społecznościowe i angażuj się w dyskusje: na Facebooku, Twitterze, Instagramie, YouTube. Zapraszamy!

Newsletter

© Wszelkie prawa w tym prawa autorów i wydawcy zastrzeżone. Jakiekolwiek dalsze rozpowszechnianie artykułów i innych części czasopisma bez zgody wydawcy zabronione [nota wydawnicza]. Jeśli na końcu artykułu znajduje się znak ℗, wówczas istnieje możliwość przedruku po zakupieniu licencji od Wydawcy [kontakt z Wydawcą]