Bliscy i osobni. Przedstawiamy bohaterów najnowszego „Tygodnika”

Niekiedy podczas pracy nad numerem okazuje się, że jego bohaterki i bohaterowie prowadzą ze sobą osobliwy dialog, możliwy tylko w sytuacji niespodziewanego spotkania na sąsiadujących ze sobą stronach. Tak jest i w tym wydaniu „Tygodnika”, umożliwiającego czułe tête-à-tête pierwszorzędnych sportowców, literatów i sopranistek. Jakoś od lat z nami zaprzyjaźnionych, a jednocześnie wciąż osobnych.

„Rafa i Roger”, pisze familiarnie o mistrzach tenisa Marek Bieńczyk. Dlaczego tak bezpośrednio? Bo to przecież „bliskie wszystkim chłopaki, z którymi cały świat jest na ty, równiachy, których możemy czule dotknąć imieniem”. Ot, kumple, prawda? 

Coś jest na rzeczy z tym czułym dotknięciem, bo do tegorocznej laureatki Nagrody Nike nie tylko koleżanki z redakcji „Odry” mawiają ponoć „Urszulko”. Tak zwracają się do niej również, przynajmniej w myślach, młodsi co najmniej o dwa pokolenia poeci. Na przykład Bartosz Sadulski, jej wieloletni czytelnik, wielokrotny gość, a może też – na swój sposób – przyjaciel. 

I Rafa, i Urszulka są w tym numerze czytelnikom bliscy i zupełnie osobni. „W tym, co robię, czuję się od dawna outsiderem”, pisała o sobie Urszul(k)a Kozioł w tomiku wierszy, który Sadulski, jako uczeń brzeskiego liceum, kradnie ze szkoły. Outsiderem „w tym, co robi” jest też z pewnością żegnający się z kortami Rafa, definitywnie radykalizujący kiedyś hiszpańską szkołę tenisa. Na jego alternatywny backhand nie sposób było się przygotować. 

Inny gość tego wydania, norweski pisarz Lars Saabye Christensen, też umiejętnie balansuje między swojskością i obcością. W swoich powieściach – jak pokazuje Michał Sowiński – opisuje ludzi, którzy nie pasują do reszty, bo mają w sobie zawsze jakiś uszczerbek wyznaczający rytm ich życia.

A co ze śpiewaczką Olgą Pasiecznik, która pojawia się w tym numerze obok Christensena? Otóż „koledzy nie chcieli jej słuchać, dyrektorzy teatrów przestali składać oferty”. Była outsiderką w czasach, gdy nikt nie wierzył, że muzyka jest narzędziem rosyjskiej propagandy imperialnej. Dziś każdy szanujący się meloman zna jej „wspaniały sopran i niepospolitą kulturę śpiewu”. Każdy też wie, dodaje Dorota Kozińska, jak niezwykłym i odważnym jest człowiekiem. Cóż, założę się, że w myślach autorka mówi do niej naprawdę czule.