Wiersze

Tak niewiele można zrozumieć - tylko strach

w ukochanych oczach, zapis ślepych ścieżek ewolucji,

wiarołomne powiewy wiatru. Nocą obłąkane słowiki

wyśpiewują naszą biografię, niemy układ upływających

sezonów. Umieramy jako jaszczurki, rodzimy się

jako żyrafy i hipopotamy. Spod zdartej farby prześwituje

biel blejtramu. Tło wirujących galaktyk jest

czarne.

*  *  *

Niepozorny szkic rozrasta się, rozczapierza, a w końcu

zapętla i pochłania własne wnętrze. Drugie dna

nie istnieją. - Po codziennym trudzie nie mamy już siły

odwracać rusztowań na lewą stronę, budować śródnocnych

piramid, pociągać za linki latawców. Szukam po omacku.

Przebieram w kodach, kolorach, przymierzam przypadkowe

formy. I w końcu obrazy same mnie znajdują, oblepiają

wszystkie moje twarze i zabierają ze sobą. Widzę Twoje

małe plecy, skupioną buzię kilkuletniej dziewczynki, którą

znowu jesteś. Podnosisz z ziemi zakurzoną skakankę.

Tak czule, jak by była zranionym zwierzęciem.

*  *  *

Nauczyłaś mnie, Mago, jak być rybą. Pokazałaś,

jak się zagląda w oko krowy i konia, tak aby

nie złamać ich wielkiego serca. Zasadziłaś mnie

w grząskich światłach ramp, na promenadach Safari,

gdzie słodka malaga drąży tunele w twardych gipsach

dnia. Otworzyłaś fioletową księgę mojej niewiedzy.

Wydałaś mnie mojemu dzieciństwu, temu wszystkiemu,

czym jest wiatrak albo pęknięta karoca. Bo na tym właśnie

polega dorosłość. - Wycinanki lepią się od modlitw,

niemy zachwyt zakleja powieki.

Marcin Orliński (ur. w 1980 r.) ukończył filozofię na Uniwersytecie Warszawskim. Wydał tom wierszy "Mumu humu"  (Zielona Sowa, Kraków 2006). Redaguje "Zeszyty Poetyckie" i kwartalnik literacki "sZAFa". Strona autorska: