Wbrew prawu

Dowiadujemy się też, że Jair "miał jedyną córkę około dwunastu lat" (Łk 8, 42); była więc w wieku, który oznaczał wówczas dla dziewczynek osiągnięcie dojrzałości do małżeństwa. O drugiej kobiecie, że "od lat dwunastu cierpiała na krwotok i cały swój majątek wydała na lekarzy, a żaden jej nie mógł uleczyć" (Łk 8, 43). Łukasz pomija krytyczną wobec lekarzy uwagę, zawartą w tekście Markowym: "a nic jej to nie pomogło, ale się jeszcze gorzej czuła" (Mk 5, 26), sugerując raczej ich bezsilność wobec dolegliwości kobiety.

Nie poznajemy ani jednego słowa pochodzącego od kobiet. Łukasz, jako narrator, wyjaśnia, że kiedy uzdrowiona "spostrzegła, że się nie ukryje, przyszła z drżeniem i przypadłszy do Niego wyznała wobec całego ludu, z jakiego powodu Go się dotknęła i że natychmiast została uzdrowiona" (Łk 8, 47). Obie kobiety łączy jeszcze to, że według Prawa są rytualnie nieczyste (por. Kpł 15, 19-30 oraz Lb 19, 11nn), a więc czynią nieczystymi wszystkich, których dotkną lub którzy je dotykają. Ta właściwość ustawia chorobę kobiety cierpiącej na krwotok - dolegliwości, która wykluczała ją ze społeczności - w nieco innym świetle.

Kobiety łączy i to, że Jezus przekracza przepisy Prawa, dotykając je, uzdrawiając i wskrzeszając. Powody Jego postępowania wyjaśnione są pośrednio - przez kończące perykopę słowa Jezusa skierowane do córki Jaira: "Wstań, dziecko!" (Łk 8, 54) i opis ich wykonania: "I powróciła do życia, i natychmiast wstała" (Łk 8, 55). Słowa te oddają intencję teologiczną Łukasza, który używa dwóch czasowników opisujących powstanie z martwych Jezusa: greckie "egeiro" oraz "anastasis" (por. Łk 24, 7; wcześniej anastasis odniesiono też do teściowej Szymona - por. Łk 4, 39). Również dobór innych słów przez Ewangelistę łączy losy córki Jaira z losami Jezusa. Opisując żałobę po niej - "a wszyscy zawodzili i opłakiwali ją" (Łk 8, 52) - korzysta bowiem z dwóch czasowników: "koptein" i "klaiein", którymi opisuje też reakcję kobiet na drodze krzyżowej Jezusa: "płakały i zawodziły nad Nim" (Łk 23, 27). Czasowniki te oddają stan głębokiej żałoby, wyrażanej biciem się w piersi i zawodzeniem. W obu przypadkach, mimo istniejących różnic, taką reakcję Jezus odrzuca jako niewłaściwą.

Bliskość kobiety cierpiącej na krwotok i Jezusa wyrażona zostaje dwojako. Najpierw czytamy, że "podeszła z tyłu i dotknęła się kraju Jego płaszcza. I natychmiast ustał krwotok" (Łk 8, 44). Wzmianka o kraju płaszcza Jezusa może nas zadziwiać. Czy jest to aż tak ważne? Wspominając kraj płaszcza, Ewangelista ukazuje Jezusa jako pobożnego Żyda, który nosi rodzaj szala wykończonego frędzlami. Zgodnie z Księgą Liczb mają one przypominać przykazania Boże. Logika tekstu jest zatem taka: kierowanie się przykazaniami Bożymi, wolą Boga w życiu daje szansę na życie w sprawiedliwości i pokoju. Jezus to właśnie ucieleśnia. A więc nie bez znaczenia jest, jaką część ubrania dotyka kobieta. Jej gest symbolizuje trwanie przy życiodajnej woli Bożej objawionej w Jezusie. Słowa Jezusa skierowane do uzdrowionej: "Córko, wiara twoja cię zbawiła. Idź w pokoju!" (Łk 8, 48) są wyraźnym potwierdzeniem, że należy ona do eschatycznej rodziny Jezusa; do tych, "którzy słuchają słowa Bożego i wprowadzają je w czyn" (Łk 8, 21).