Kryzys piekła. „Poznaliśmy w tych dniach z Czesławem chłopca, który mając lat zaledwie dwadzieścia, jest już zupełnie wybitnym zjawiskiem poetyckim. Zupełnie zadziwiająca u niego czystość poetyckiej wizji, samodzielne obrazowanie bardzo bardzo... Chłopak nad wiek swój dojrzały, chory zresztą na astmę i z płucami nie w porządku, tak wygląda i zachowuje się, jak można wyobrazić sobie, że wyglądał młody Słowacki w swoich latach wileńskich. Wielka pewność siebie, bez cienia zarozumiałości, świadomość własnych wartości, a także ogromny krytycyzm w stosunku do własnych dokonań. Myślę, że jeśli ten chłopiec będzie żył, to jego nazwisko dużo może oznaczać. Jest to syn nieżyjącego już Baczyńskiego, Krzysztof” – pisał we wrześniu 1941 r. Jerzy Andrzejewski do Kazimierza Wyki. Wspomniany Czesław to naturalnie Miłosz, cytat zaś pochodzi z bloku listów pisarza do krytyka, które publikuje „Nowa Dekada Krakowska” (2012, nr 3/4). Bardzo ciekawa korespondencja daje wgląd nie tylko w szczegóły życia w okupowanej Warszawie, ale także w bardzo intymne pasma duchowości przyszłego autora „Popiołu i diamentu”: „Głęboko czuję całe zagadnienie grzechu pierworodnego, czy – żeby powiedzieć bardziej laicko – skażenie i zło natury człowieka, wiesz, jak bliski jest mi Pascal i św. Augustyn (...). Potrzeba nowego objawienia eschatologicznego wydaje mi się konieczną i jeśli chodzi o mnie, to wierzę, że ono będzie, że ono powstanie. Powiedziałbym tak: cały obecny chaos jest kryzysem piekła chrześcijańskiego i nieba chrześcijańskiego. Świadomość zła mojej natury, wyższości moich pragnień nade mną, świadomość rozdźwięku we mnie, żarliwego wołania i płaskich czynów nie otwiera przede mną ani mroku, ani jasności wiecznej. Niewiadome – oto co stoi”. Najnowszy numer krakowskiego dwumiesięcznika w dużej części poświęcony jest „sztuce pisania listów”, znajdziemy tu także m.in. recenzje z opublikowanych ostatnio w książkach bloków korespondencji, a także teoretycznoliteracką refleksję nad statusem listu jako gatunku czy źródła biograficznego.
Paszporty „Polityki”. W tym roku po raz pierwszy przyznawali je nie jurorzy, a czytelnicy tygodnika. Nagrody otrzymali: Marcin Dorociński (w kategorii film), Szczepan Twardoch, autor „Morfiny” (literatura), reżyser Iwan Wyrypajew (teatr), TWOgether Duo (wiolonczelistka Magdalena Bojanowicz i akordeonista Maciej Frąckiewicz – muzyka poważna), Très.b (muzyka popularna) oraz Julita Wójcik, autorka „Tęczy” przy placu Zbawiciela w Warszawie (sztuki wizualne). Nagrodą specjalną dla Kreatorów Kultury uhonorowano Elżbietę i Krzysztofa Pendereckich.
Czapski w Radiu. 12 stycznia minęła 20. rocznica śmierci Józefa Czapskiego – malarza, pisarza, świadka Katynia i autora „Na nieludzkiej ziemi”, współtwórcy i członka zespołu redakcyjnego paryskiej „Kultury”. Z tej okazji publikujemy w „Tygodniku” poświęcony Czapskiemu dodatek, zaś Polskie Radio uruchomiło serwis internetowy, zawierający m.in. archiwalne nagrania Radia Wolna Europa – z wypowiedziami samego Czapskiego, zapisami rozmów z nim o postaciach, z którymi się zetknął, takich jak Achmatowa, Camus, Gide czy de Gaulle, wreszcie wspomnieniami poświęconymi artyście. Adres: www.polskieradio.pl/149,czapski
„Tygodnik Powszechny” – jedyny polski tygodnik społeczno-kulturalny.
30 tys. Czytelniczek i Czytelników. Najlepsze Autorki i najlepsi Autorzy.
Wspólnota, która myśli samodzielnie.
Artykuł pochodzi z numeru TP 04/2013
