Santiago Garcia i Javier Olivares „Gniew”. Recenzja

Gniew, bogini, opiewaj Achilla, syna Peleusa” – tak zaczyna się „Iliada”. Gniew jako fundament europejskiej cywilizacji, jej siłę napędową, a jednocześnie największą skazę analizują scenarzysta Santiago Garcia i rysownik Javier Olivares.

Tę historię znamy. Wojna trojańska trwa już 10 lat, po obu stronach zmęczenie i frustracja sięgają zenitu, oblegający Troję Achajowie pod wodzą Agamemnona są na skraju wyczerpania. Tylko Achilles jest niedościgniony w woli walki. Kiedy jednak Agamemnon obraża go, odbierając mu niewolnicę Bryzeidę, Achilles wraz ze swoimi oddziałami wycofuje się z walki. Ani najbliższy mu Patroklos, ani przenikliwy i skuteczny zazwyczaj Ulisses nie są w stanie zmienić jego decyzji. Gniew jest obezwładniający. Dla Garcii i Olivaresa to zaledwie punkt wyjścia do opowiedzenia historii na wskroś współczesnej, antywojennej.

Obezwładniająca jest także warstwa graficzna „Gniewu”. Już pierwsze obrazy wprowadzają w szaleństwo wojny, z jej bezsensowną furią, brudem, wyczerpaniem. Bez ograniczeń poczyna sobie Olivares z konstrukcją kadrów, nawiązując przy tym do sztuki antycznej. Podobnym stylistycznym wyborem kieruje się, gdy idzie o kreskę, projekty postaci i decyzje kolorystyczne. Czernie, czerwienie, pomarańcze są bezpośrednim nawiązaniem do malarstwa wazowego.

W części pokazującej współczesność dominują z kolei zimne szarości i błękity, a przed oczami na długo pozostają przepiękne plansze z przeprawy Achillesa pomiędzy jego a naszym czasem, jedyne chyba, na których pojawia się spokój i cisza, moment na oddech.

„Gniew” uznano za najlepszy komiks 2020 r. w Hiszpanii. W znakomitym tłumaczeniu Jakuba Jankowskiego jest jednym z najważniejszych, jakie ukazały się w tym roku w Polsce.

Santiago Garcia, Javier Olivares „Gniew”, tłum. Jakub Jankowski, Mandioca