Putin: Kto nie z nami, ten z terrorystami

Reszcie świata - zwłaszcza tej pragnącej dowiedzieć się prawdy o rosyjskim terrorze - Putin powiedział twardo, po bolszewicku: kto nie z nami, ten z terrorystami. I wara od oceniania rosyjskich porządków: Czeczenia, metody walki na Kaukazie i sposoby zwalczania terroryzmu są wewnętrzną sprawą Rosji. Jak to pogodzić ze wspólną walką z międzynarodowym terroryzmem? Jak jednocześnie otwierać się na świat i się nań zamykać? Paranoicznej niespójności tego myślenia nikt na Kremlu zdaje się nie dostrzegać.

Rosja chce ostatecznie skompromitować na arenie międzynarodowej czeczeńskie dążenia niepodległościowe, domaga się od Zachodu wydania uchodźców politycznych, nazywając ich terrorystami. W dyplomatycznej grze chodzi jeszcze o to, by nie dopuścić do przeniesienia rozmów o uregulowaniu sytuacji w Czeczenii na forum organizacji międzynarodowych.

W polityce wobec Zachodu Moskwa wykorzystuje też metodę przeciągania na swoją stronę poszczególnych państw europejskich (ostatnio przywódcy Niemiec i Francji zdawali się być przekonani do rosyjskich racji, podczas gdy reszta Unii Europejskiej wyrażała wątpliwości), jak i przeciwstawiania Europy Ameryce. W polityce wewnętrznej Rosja wróciła od prób demokratyzacji ku państwu rządzonemu autorytarnie (choć niekoniecznie skutecznie). Również w polityce zagranicznej czeka nas ochłodzenie. Władze państwa rosyjskiego próbują skonsolidować rozsypujące się jego cząstki przy pomocy idei oblężonej twierdzy, której trzeba bronić przed wrogiem. Na wrogów wewnętrznych wyznaczono Czeczenów, na wrogów zewnętrznych tych, którzy nie chcą ich w czambuł potępić. Nic nie integruje tak, jak wspólny wróg. Pozostaje mieć nadzieję, że plany prewencyjnych uderzeń na terrorystów poza granicami Rosji pozostaną w sztabowych szafach. Bo pod popieranie terrorystów da się propagandowo podciągnąć wszystko. Można też tym usprawiedliwić załatwienie wszystkich interesów, jakie akurat są do załatwienia.