Pielgrzymka z obrzeży Kościoła: wykluczeni, odepchnięci i zranieni jadą na Jasną Górę

Wiedzieliśmy, że będzie w nim grzech i słabość. Wiedzieliśmy, że nie dorównamy pokorze Maryi, gorliwości Pawła, miłości Jana. Wiedzieliśmy – ale wierzyliśmy, że łączy nas jeden cel: mówienie światu, że Jezus Chrystus zmartwychwstał. Wierzyliśmy, że w chrzcie i wyznaniu wiary zawsze znajdziemy wspólną drogę.

Kościół miał być naszym domem. Wyrośliśmy w nim, mieliśmy dobre doświadczenia: pierwsze lekcje religii, gdzieś w salkach, młodzieżowe wspólnoty, oazy, setki kilometrów w zmęczonych pielgrzymowaniem stopach. Wierzyliśmy, że to jest dobre.

Odrzuceni przez Kościół: zaczęliśmy wierzyć, że do niego nie pasujemy

A potem – życie się skomplikowało. Ci, którzy kiedyś byli dla nas autorytetami, okazali się szarlatanami. Ci, którzy mówili nam o dobru Kościoła, dbali jedynie o własne dobro. Ci, którzy mówili nam o miłości, odrzucili nas, gdy przestaliśmy myśleć jak oni.

Siostry i bracia nagle przestali być ważni. Ważniejsza stała się przynależność partyjna, orientacja seksualna, liczba dzieci. Nawet to, kto jakiego radia słucha i jaką telewizję ogląda. Zaczęło się ferowanie wyroków, niezwykle łatwe: kto ma prawo nazywać się katolikiem, a kto nie. Kto ma prawo mówić o Kościele, a kto nie.

Niewielu ma siłę walczyć z odrzuceniem. Cichliśmy więc – powoli, w bezradności i lęku. Potłuczeni przez życie zaczynaliśmy wierzyć, że może rzeczywiście do Kościoła nie pasujemy? Może rzeczywiście legitymacją katolicyzmu jest głosowanie na PiS, a czytanie „Gazety Wyborczej” dowodem herezji? Może Kościół chce taki być: milczący, kiedy trzeba krzyczeć, i krzyczący, gdy wypadałoby zamilknąć? Może ma taki być? Może to my jesteśmy dziwakami?

Tęskniliśmy, ale cichliśmy, udając się na wewnętrzną emigrację. Bez wielkich manifestacji, bez aktów apostazji, bez buntu – tylko z bezbrzeżnym smutkiem ludzi niechcianych, którzy nie mieszczą się w ramach, nie są doskonali. I którzy mają odwagę to dźwigać zamiast chować się za maską.

Pielgrzymka niechcianych: kto pójdzie z nami na Jasną Górę?

Długo by można wymieniać tych, którzy w Kościele i w imię Jezusa usłyszeli o sobie złe rzeczy. Tych, którzy poczuli się w nim niechciani. To ci, których gorszą działania instytucji Kościoła. To ludzie w Kościele skrzywdzeni. To osoby homoseksualne, rozwiedzione i ci, którzy żyją w związkach niesakramentalnych.

To ci, którzy odeszli z kapłaństwa. Te, które odeszły z zakonów. To rodziny bezdzietne i rodzice dzieci urodzonych z in vitro. To migranci, ludzie dający na WOŚP, ekolodzy, wegetarianie, ćwiczący jogę, przyjmujący komunię św. na rękę, czytelnicy „Tygodnika Powszechnego” i widzowie TVN. Ci, którzy przygarniają zwierzęta, a własnych dzieci nie mają. Tak – nie są święci. Ale są Kościołem.

W Roku Jubileuszowym mieliśmy wspólną intuicję. Na wołanie o przygarnięcie odpowiedział przeor Jasnej Góry. Ze spotkania z nim zrodziła się idea pielgrzymowania na Jasną Górę tych, którzy w Kościele poczuli się niechciani.

Nawet jeśli Jasna Góra w ostatnich latach stała się dla wielu powodem rozczarowania, miejscem, w którym zbyt często rozbrzmiewały głosy wykluczające. Nawet to nie zmienia faktu, że jest ona naszym duchowym domem. Że Maryja jest naszą Matką. Jeśli ktoś pluje na Jej oblicze, głosi w Jej imieniu oszczerstwa i wykrzykuje nienawiść, nie od Niej powinniśmy się odwracać. Przeciwnie. 

Wierność Ewangelii to wierność prawdzie. Wierność prawdzie – to danie świadectwa. Moje świadectwo brzmi: jestem Kościołem. Jestem w Kościele i nigdzie się z niego nie wybieram. Tu jest moje miejsce: bo zostałam włączona przez chrzest w Chrystusa i nikt mi tego nie odbierze. Również na Jasnej Górze jestem u siebie.

Kościół to nasze miejsce. Nikt go nam nie odbierze

Zgorszeni – odepchnięci – fałszywie oskarżeni – zranieni – zniechęceni – wszyscy ci, którzy zaczęliśmy wątpić, czy rzeczywiście Kościół jest jeszcze naszym miejscem. Nie musimy niczego udowadniać. Nie musimy tłumaczyć się nikomu z tego, kim jesteśmy. 

Wiemy, że Jezus spotykał ludzi właśnie na peryferiach. Nie czekał, aż wejdą do świątyni. Nie żądał, by wpierw oczyścili się, nawrócili, uporządkowali życie. Szedł do nich. Szukał. Rozmawiał. Dawał im miłość i wskrzeszał nadzieję. To zmieniło ich życie.

Na obrzeżach i peryferiach objawia się Bóg. Pokazuje, że nie ma ludzi niechcianych. Spotkajmy się na Jasnej Górze 4 października, na Pielgrzymce z obrzeży Kościoła. To spotkanie bez biletów i bez zapisów, wystarczy po prostu przyjechać. Spotkajmy się, by zobaczyć w sobie siostry i braci i żeby razem powiedzieć Bogu: wierzę.