O czymś innym

Aktualności polityczne zdominowały nasze media do tego stopnia, że obronną reakcją wydaje się już tylko demonstracyjne odwrócenie się w rejony od wszystkich tych sensacji jak najdalsze. A nie jest to akurat trudne ani sztuczne, bo tuż przed ostatnimi awanturami otrzymaliśmy wiadomość wręcz sensacyjną (choć wcale jako taka przedstawioną nie została). Z dawna zapowiadany, ale mimo to z zaskoczeniem i podnieceniem przyjęty, nadszedł z Watykanu list papieski zezwalający wszystkim chętnym na odprawianie przedsoborowej liturgii Mszy Świętej w tzw. rycie trydenckim. Usłyszeliśmy więc o powrocie łaciny do liturgii Mszy i o powrocie ołtarza, przy którym celebrans znów stoi tyłem do wiernych, dialogując tylko z ministrantem. Powiedziano również i napisano, że nie będzie to oznaczało "żadnego rozłamu wśród wiernych" (vide ks. Grzegorz Ryś w ), a nawet przeciwnie, wreszcie zobaczymy "katolicką tradycję w całej jej złożoności" (tamże, o. Tomasz Kwiecień). Co jednak najbardziej uderzyło, to ogromna radość wielu wiernych (od razu występujących pod szyldem "tradycjonalistów"). Dość trudno by ją rozumieć, gdyby jej powodem był tylko powrót do piękna łaciny (ostatecznie coraz mniej przecie znanej) i do postaw czy gestów celebransa, naprawdę mniej czytelnych, bo przecież zwyczajnie trudniejszych do obserwowania. O wiele lepiej tłumaczy się głos jednego z uradowanych, dostojnego europosła z Poznania: "To tryumf dobrej sprawy. Stara Msza najlepiej w formach liturgicznych oddaje istotę uobecnienia Męki Pana Jezusa" (ib.). Ten głos radości pozwala oczekiwać, że w sferze liturgii Kościoła katolickiego decyzja Benedykta XVI wywoła skutki bardzo dalekosiężne, i to na wielu polach.