Nie wiemy, kim była anonimowa komentatorka z tłumu. Wiadomo tylko, że musiały zafascynować ją treści nauk Jezusa, skoro odważnie zdobyła się na publiczny komentarz. Komentarz ten dotyczył w dodatku nie tylko Jezusa, lecz także Jego Matki.
Raczej rzadko pojawiają się w Ewangelii słowa uznania kierowane w stronę Maryi; sam Chrystus nie zwykł na ogół prawić komplementów tym, których kocha. Kiedyś w wielkiej ciszy Nazaretu podczas Zwiastowania anioł nazwał Ją pełną łaski, by wyrazić uznanie za Jej niewidzialną współpracę ze światem łaski. Po latach jakaś anonimowa słuchaczka Jezusowych nauk, kierując się macierzyńską logiką serca, wyrazi swój zachwyt w słowach, których być może krępowalibyśmy się użyć z powodu nadmiernego biologizowania. Nawet poeci mają na ogół opory, by wypowiadać się o piersiach Maryi. Tylko raz znalazłem u ks. Twardowskiego ten sam motyw wdzięczności - nie każdy jest jednak Twardowskim. Tymczasem Chrystus nie tylko aprobuje wypowiedź anonimowej komentatorki, lecz jeszcze rozwija ją i pogłębia.
Jakże często doświadczamy w życiu sytuacji, gdy krępujemy się kogoś pochwalić, żeby nie zabrzmiało to pretensjonalnie i dwuznacznie. Tymczasem tamta scena utrwalona przez św. Łukasza przypomina nam, że jako słuchacze Jezusa jesteśmy odpowiedzialni za poziom zachwytu w świecie. W atmosferze, w której tak łatwo o pretensje i kłótnie, trzeba umieć chwalić Boga wrażliwością spojrzenia i zadumą, w której wyrazi się nasz bezinteresowny zachwyt kierowany w stronę osób stawianych przez Boga na naszej drodze życia.
„Tygodnik Powszechny” – jedyny polski tygodnik społeczno-kulturalny.
30 tys. Czytelniczek i Czytelników. Najlepsze Autorki i najlepsi Autorzy.
Wspólnota, która myśli samodzielnie.
Artykuł pochodzi z numeru TP 30/2008
