Zdarzyło się wczoraj

Mały rodzinny domek na obrzeżu Częstochowy. Jestem tu gościem. Gospodarze wraz z dorosłym synem prowadzą małą pracownię techniczną, reszta dzieci albo już na swoim, albo na szkolnych wakacjach. Poobiednia sjesta, pogawędka. Raptem w drzwiach staje obdartus, od którego zionie ostatecznym zaniedbaniem. Ale jest pełen przyjaźni, zaczyna witać się z nami po kolei, potrząsając ujmowanymi dłońmi, mówi coś, co gospodarze rozumieją, ale ja nie bardzo, sposobi się, by z nami usiąść. Gospodarz domu wyprowadza go ostrożnie na ganek, usadza w ogrodowym fotelu. Pani domu idzie przygrzać mu jedzenie. Zszokowana pytam tymczasem, kto to jest. Okazuje się, że nie mają pojęcia, że widzą go pierwszy raz. Furtka ogrodu zawsze otwarta ze względu na klientów; nie było mu trudno wejść. Kiedy wychodzimy do ogrodu, nieznajomy w najlepsze śpi. Jest mowa o tym, że może trzeba go odtransportować przez stróżów porządku do izby wytrzeźwień albo schroniska dla bezdomnych, ale gospodarze nie kwapią się na razie do żadnych działań. "Zobaczy się". Kiedy po paru godzinach odjeżdżam, nic się nie zmienia. Wieczorem dzwonię, by zapytać, jak to się skończyło. "Wiesz, niedługo potem on się zbudził i sobie poszedł". Zwyczajnie.