Wiosna w Muzeum Sztuki Współczesnej w Krakowie MOCAK

Ewa Partum. Contemplating Art, Contemplating Love

Twórczość Ewy Partum (ur. 1945) – obecna w historii sztuki od 60 lat – jest feministycznym manifestem. Jej cel stanowi stworzenie nowej, niepatriarchalnej rzeczywistości. To założenia sięgające daleko poza pole sztuki – artystka wierzy w sprawczość swoich działań, ich moc wprowadzania zmian społecznych. Konsekwentnie realizuje program ucieleśniania konceptualizmu, wskazując, że jej problem jest problemem kobiety. Kontempluje zarówno sztukę, jak i miłość. Wystawa prezentuje twórczość Partum w relacji do działań artystek i artystów ze świata – zarówno jej pokolenia, jak i młodszych generacji. Ewa Partum prezentuje się jako buntowniczka, która nie waha się działać również w przestrzeni publicznej. Znakiem rozpoznawczym artystka czyni odcisk uszminkowanych ust, a nagie ciało stanowi dla niej medium konfrontacji z władzą.

Wystawa ma na celu kontekstualizację twórczości Partum – zarówno w odniesieniu do jej współczesnych, jak i artystek oraz artystów rozwijających dzisiaj strategie feministycznej rebelii przez nią zapoczątkowane. Główne wątki to między innymi ciało, dotyk, odcisk, głos jako medium cielesne i polityczne, krytyka patriarchatu, écriture féminine, zaangażowanie społeczne oraz nieprzejrzystość komunikacji.

Wystawa z udziałem prac takich artystów, jak m.in. John Baldessari, Josef Bauer, John Cage, Vlasta Delimar, Iwona Demko, Monika Drożyńska, Tadeusz Kantor, Piero Manzoni, Yoko Ono, Clemen Parrocchetti, Joanna Pawlik, Jadwiga Sawicka, Carolee Schneemann, Penny Slinger, Ulay, Valie Export, Marta Ziółek i Jana Želibská.

Toyen. Sny z obrzeży

Wystawa Toyen. Sny z obrzeży to pierwszy w Polsce pokaz prac jednej z najwybitniejszych artystek ruchu surrealistycznego, której pozycja i uznanie ze strony krytyków znacznie wzrosły na przestrzeni ostatnich lat.

Uważana za jedną z najbardziej enigmatycznych i niezależnych postaci surrealizmu, Toyen (1902–1980) urodziła się w Pradze jako Marie Čermínová. Wcześnie przyjęła tożsamość neutralną płciowo, odrzucając konwencje społeczne – postawa ta znalazła odzwierciedlenie w jej twórczości i wizerunku publicznym. Toyen była centralną postacią zarówno przedwojennego surrealizmu w Pradze, w ramach grupy Devětsil, jak i po wojnie w kręgu paryskich surrealistów. Jej prace w Pradze, tworzone wspólnie z Jindřichem Štyrskim, a później z Jindřichem Heislerem, zostały uznane przez André Bretona za mające zasadniczy wkład w ruch surrealistyczny. 

Wystawa skupia się na głębi i bogactwie twórczości graficznej Toyen – w tym ilustrowanych książek, grafik, rysunków, obrazów, katalogów i materiałów archiwalnych, stając się jedną z najbardziej kompleksowych prezentacji twórczości artystki. 

Annette Kelm. Tomy, przemówcie

Muzeum Sztuki Współczesnej w Krakowie MOCAK i Miesiąc Fotografii w Krakowie prezentują pierwszą indywidualną wystawę Annette Kelm w Polsce. Na ekspozycji znajdują się prace z dwóch cykli: Die Bücher oraz Travertinsäulen Recyclingpark Neckartal.

Wystawa jest prezentowana w przestrzeniach Galerii Alfa oraz w Bibliotece Mieczysława Porębskiego i jest pierwszą odsłoną programu głównego 23. edycji festiwalu Miesiąc Fotografii. 

W tym sezonie MOCAK zainaugurował również projekty artystyczne wpisujące się w koncepcję sztuki site-specific, nowych technologii i ekologii, które redefiniują przestrzenie muzeum, czyniąc je miejscami aktywnymi i partycypacyjnymi.

Monika Drożyńska. Heall

Uznana krakowska artystka realizuje projekt inaugurujący nowy format site-specific w programie artystycznym MOCAK-u; projekt o charakterze interwencyjnym, wykorzystujący flagi jako platformę do wyrażania ważnego i aktualnego przekazu, z którym muzeum się utożsamia. Stanowi on gest powitania skierowany do widza oraz do otaczającej budynek przestrzeni publicznej. Instalacja składa się z trzech flag z wyhaftowanym słowem „heall”, ustawionych w przestrzeni przejścia pomiędzy budynkami MOCAK-u i Fabryki Emalia Oskara Schindlera, oddziału Muzeum Krakowa. Jest to miejsce tranzytowe pomiędzy obszarem sztuki współczesnej a przestrzenią upamiętniającą Zagładę i ocalenie. Punktem wyjścia pracy jest angielskie słowo „hell” (piekło), odnoszące się do doświadczenia przemocy i pamięci wpisanej w historię miejsca. Dodanie litery „a” przekształca „hell” w „heall”, w którym nakładają się trzy znaczenia: „hell” (piekło), „heal” (uzdrawiać) oraz „all” (wszyscy).

Katarzyna Krakowiak-Bałka. Ekologie współtworzenia. Odsłona pierwsza: Gniazdo

W ramach rocznej rezydencji artystka pracuje z architekturą muzeum. Instalacja Gniazdo jest pierwszą odsłoną rezydencji, w której muzeum zostaje potraktowane jak organizm – zastana architektura, którą można nadpisywać, renegocjować i uzupełniać o nowe warstwy znaczeniowe. Krakowiak-Bałka proponuje tu radykalne przesunięcie akcentów: z architektury rozumianej jako statyczna scenografia dla ludzkiego życia na architekturę pojmowaną jako aktywną, wrażliwą uczestniczkę relacji międzygatunkowych, społecznych i materialnych. 

Martyna Nowicka, Arkadiusz Półtorak. re:elementarz. Rozdział 1. Samoidentyfikacje

Galeria Re MOCAK-u gości re:elementarz – laboratorium nowych praktyk na styku sztuk wizualnych, kuratorstwa i muzyki, rozwijające doświadczenia Elementarza dla mieszkańców miast (2016–2025). „Hakując” muzealny program, projekt otwiera instytucję na współpracę z nowymi społecznościami i eksperymenty z niekonwencjonalnymi formatami wystawienniczymi. Jednym z kluczowych elementów działalności re:elementarza jest pop-up radio: audycje radiowe w przestrzeni na parterze pawilonu, gdzie muzyka na żywo przeplata się z rozmowami, wspólną lekturą i praktykami performatywnymi, przy aktywnym udziale publiczności. 

Więcej na mocak.pl