Uwięzieni w DPS-ach. Na wszelki wypadek

To jedyna taka grupa. Najpierw, wiosną 2020 r., przeżyli traumę zbiorowych zachorowań i śmierci – bywało, że zostawieni przez dziesiątkowaną koronawirusem kadrę. Na jesieni były kolejne ofiary (wyliczono, że ryzyko zachorowania i śmierci w placówce jest kilkudziesięciokrotnie wyższe niż poza nią, a np. w Łodzi zmarło… 5 proc. mieszkańców wszystkich DPS-ów). Przez cały ten czas z zamkniętych placówek dochodziły dramatyczne sygnały o fali kryzysów psychicznych. Wreszcie nadeszły szczepienia – w DPS-ach zrealizowano już dwie dawki.

– I ogromny zawód, bo wszyscy byli przekonani, że to koniec zamknięcia. Pewien mieszkaniec DPS-u powiedział mi, że długo żył nadzieją, a teraz się czuje oszukany – mówi dr Krzysztof Kurowski, przewodniczący Polskiego Forum Osób z Niepełnosprawnościami, który napisał list w imieniu 28 organizacji.

– Ci ludzie mogliby robić wszystko, co robią inni obywatele, np. wyjść na spacer w maseczce. A są pozbawieni swoich praw, i to w sposób nieuprawniony. Od roku w niemal więziennym rygorze, są obywatelami drugiej kategorii – dodaje sygnatariusz listu Adam Zawisny ze Stowarzyszenia Instytut Niezależnego Życia.

– Ministerstwo przerzuciło decyzję o zdjęciu restrykcji na wojewodów, wojewodowie przerzucili ją na dyrektorów placówek, a ci uznali, że skoro na żadnym szczeblu nie zapadły rozstrzygnięcia, to na wszelki wypadek nie należy robić nic – ocenia inny sygnatariusz, dr hab. Paweł Kubicki, gerontolog ze Szkoły Głównej Handlowej.

Dlatego autorzy listu chcą rządowej decyzji lub choćby impulsu do poluzowania restrykcji. A w dalszej perspektywie: przebudowy opartego na molochach systemu, którym dodatkowo zatrzęsła pandemia (chodzi o alternatywne wobec DPS-ów, świadczone w miejscu zamieszkania formy pomocy osobom niesamodzielnym). Rząd, od dawna zapowiadający tzw. deinstytucjonalizację, ma ogłosić dotyczącą jej strategię do końca kwietnia. ©℗

CZYTAJ WIĘCEJ: AKTUALIZOWANY SERWIS SPECJALNY O KORONAWIRUSIE I COVID-19 >>>