Święta zwyczajność

Może zbyt wiele wymagam od pisma zajmującego się wszak rozmaitą tematyką społeczną, ale pamiętając nie tak dawną dyskusję na łamach “TP", pod znamiennym tytułem “Czy Kościół docenia charyzmat życia we dwoje?" (“TP" nr 6/05), zabrałam się do wertowania kolejnego numeru pisma. Wgłębiłam się m.in. w tekst “Dowód na świętość" Artura Sporniaka (“TP" nr 48/05), który był inicjatorem tamtej debaty. Nie znalazłam jednak słowa o tym, że 25 listopada przypadała stuletnia rocznica ślubu błogosławionych małżonków Beltrame Quattrocchi. Tę datę Kościół uznał za dzień ich wspomnienia liturgicznego, a zatem - “narodzin dla nieba". Przypominam o tym dlatego, że gdy w 2001 r. miała miejsce ta pierwsza w historii wspólna beatyfikacja małżonków, uznano to za przełom i początek rewolucji w Kościele, który dostrzeże i doceni wartość powołania małżeńskiego. Minęło parę lat, a o rewolucji pamiętają tylko zapaleńcy i obawiam się, że pobieżne przesondowanie środowisk parafialnych przyniosłoby tylko tę smętną konkluzję, że wierni nawet nie bardzo kojarzą, kim są Maria i Luigi Beltrame Quattrocchi. Stąd wydaje mi się tak ważne i potrzebne, by o takich, bądź co bądź niezwykłych rocznicach przypominać. Wciąż bowiem model świętości małżeńskiej jawi się jako egzotyka dla nielicznych, a przecież ma szansę być propozycją drogi dostępnej dla wielu, więcej: drogi, po której wielu już stąpa, ale bez wystarczającej świadomości, że jest to ścieżka wiodąca do zbawienia. Że przeżywana wspólnie z małżonkiem normalność - zwyczajne sprawy, które przynosi każdy dzień - może być (i jest!) przestrzenią dotykania świętości.