Tymczasem działanie Jezusa jest zupełnie inne. Unika on udramatyzowanych środków i łatwych uogólnień. Dostrzega głębokie różnice na poziomie reakcji konkretnych mieszkańców Samarii. Gdyby się wtedy na nich obraził, zapewne nie byłoby ani pełnej poezji sceny spotkania z Samarytanką przy studni, ani pięknej przypowieści o miłosiernym Samarytaninie. Aby naśladować Chrystusa, trzeba umieć odchodzić od patetycznych komentarzy i mnożonych do absurdu Rejtanowskich gestów. Trzeba spokojnie przejść zakurzoną drogą do sąsiedniego miasteczka, wówczas gdy otoczenie czeka na spektakularne zachowania, w których Bóg grozy dominowałby nad Bogiem miłości. Gniewne palenie miasteczek nie może stanowić metody głoszenia Ewangelii. Prozę cierpliwej miłości trzeba cenić wyżej niż stylową ekspresję gniewu.
„Tygodnik Powszechny” – jedyny polski tygodnik społeczno-kulturalny.
30 tys. Czytelniczek i Czytelników. Najlepsze Autorki i najlepsi Autorzy.
Wspólnota, która myśli samodzielnie.
Artykuł pochodzi z numeru TP 46/2003
