Moje trzy grosze

Przykro mi bardzo, ale zdecydowanie staję po stronie Czytelnika, zgorszonego akapitem, który nota bene nie jest owocem "przyglądania się od wewnątrz", tylko, jak autor sam stwierdził, wysłuchiwaniem "traumatycznych historii" z ludzkich opowieści, które "niemal bez wyjątku zawierają element bezduszności i zwykłego tchórzostwa lekarzy - trybików systemu, kiedy dla własnej wygody skazują chorych na śmierć, gdy ci mogliby żyć, albo (...) na kalectwo, gdy jest szansa, by walczyć o zdrowie". Otóż jest to stwierdzenie przez swoją krańcową generalizację tak dalece nie do przyjęcia, że moim zdaniem nie powinno się było znaleźć w Tygodnikowym artykule, próbującym przecież szukać środków pomocy dla naszej służby zdrowia, a nie rozpoczynać serię procesów o zbrodnie. Takie stwierdzenia (gdzie indziej pisze jeszcze autor o "tysiącach ludzi pokrzywdzonych"), opierane tylko na opowieściach, bez dowodów, bez badania każdego przypadku z osobna, mają charakter pomówień, a użyta liczba mnoga dystansuje bardzo daleko skandal spowodowany kiedyś konferencją prasową poprzedniego ministra sprawiedliwości sugerującego zbrodniczość jednego aresztowanego lekarza. Nie widzę, jak można by obronić zasadność takich stwierdzeń i bardzo bym chciała, by redaktorzy "Tygodnika" (autora nie podejmuję się przekonywać) dostrzegli rozmiar krzywdy, jaką takie generalizacje sprawiają lekarzom uczciwym i oddanym chorym. Że z własnego, niemałego doświadczenia "bycia wewnątrz" tegoż systemu nie potrafię znaleźć ani jednego przykładu potwierdzającego zasadność oskarżeń autora, to już tylko uwaga na marginesie.

I jeszcze kilka zdań o bardzo ważnym komentarzu ks. Adama Bonieckiego "Zostawcie kościoły w spokoju". Jest ważny i słuszny, ale tak umiarkowany, że generuje potrzebę powiedzenia czegoś, co zabrzmi gwałtowniej. Bo tłumny wiec antysemicki w kościele oo. Jezuitów w Krakowie był wstrząsem i zgorszeniem. Jego połączenie z modlitwą i ofiarą Mszy św. (zaplanowane, jak się okazuje, przez gości - i bez wiedzy gospodarzy użyczających terenu zgromadzenia), a także obecność na wiecu celebransa, w dodatku biskupa, nie dadzą się niczym usprawiedliwić. Nazwanie tego faktu "incydentem" nie łagodzi, przeproszenie (kogo?) przez prowincjała i rektora Ignatianum nie uspokaja. Przypominam sobie, że kiedy w początkach transformacji powstawała ustawa o ordynacji wyborczej, w projekcie zapisano wnętrza, w których akcje polityczne nie byłyby dopuszczalne: budynki urzędów państwowych, wojska - i kościoły. Te ostatnie wywołały protest władz kościelnych: "Nie macie prawa się wtrącać, my sami ustrzeżemy świątynie od nadużyć". Teraz widać, że w projekcie więcej było realizmu, niż ktokolwiek chciałby przewidywać...