Mam tak samo

Poczułem się zmuszony, by do Was napisać i podziękować za to, że mogę się czuć z Wami jak wśród swoich. Tym razem najbardziej dziękuję za tekst „Czemu nie w chórze” Jerzego Sosnowskiego. Właściwie musiałbym po prostu przyznać, że chciałbym się pod tym artykułem podpisać obydwiema rękami, że mam tak samo, że czuję tak samo. I że czytanie takiego tekstu, choć naznaczonego jakimś bólem, skargą, to jak haust świeżej wody dla mnie, samotnika we wspólnocie, pragnącego zrozumienia. Nie wiem, jak dla autora tekstu, ale dla mnie sprawa rozgrywa się gdzieś w okolicach braku równowagi pomiędzy Kościołem, który szuka zrozumienia i rozumienia świata oraz człowieka, a Kościołem tryumfalistycznym, który domaga się od świata bycia zrozumianym.

Ks. Boniecki we wstępniaku, na pewno w dobrej wierze, trochę wybija zęby temu, co pisze Sosnowski. Łagodzi, tłumaczy. Spotykam się z tym od kilkudziesięciu lat. Zawsze można znaleźć inny cytat, wskazać dobrego księdza, powołać się na Matkę Teresę z Kalkuty... W moim życiu najczęściej to był koniec rozmowy. Wiem, że dla księdza Bonieckiego to koniec nie jest, że dla „Tygodnika” także nie, ale może chciałoby się przeczytać tekst taki jak ten Jerzego Sosnowskiego, i ten jeden raz pozostać z nim milczącym?

Według mnie w polskim Kościele istnieje głębokie niedowartościowanie chrześcijaństwa, wiary przeżywanej indywidualnie, za to mamy prawie ogólnonarodowe parcie, żeby wszystkich świętych powoływać na najwyższe urzędy. Więcej wewnętrznego przeżycia Boga, a nie potrzebowalibyśmy buńczucznych zapisów w konstytucji, nie byłoby potrzeby uchwalania wielu ustaw. W społeczeństwie, które zadowala się tym, że Jezus jest królem, a Maryja królową, nie potrzeba już wiary, która autentycznie przemienia życie.

Autorzy wydrukowanych na łamach „Tygodnika” listów otrzymają kubki z rysunkiem Macieja Sieńczyka.