Reklama

Kiedy odpuścić

Kiedy odpuścić

11.01.2021
Czyta się kilka minut
Zwierzęta należące do tego samego gatunku i żyjące w sąsiedztwie konkurują o zasoby – a więc z zasady będą sobie wchodzić w drogę.
P

Prowadzi to do napięć, które mogą skończyć się walką – chyba że któraś ze stron odpowiednio wcześnie da za wygraną. Najlepiej, jeśli zrobi to ten osobnik, który niemal z pewnością przegrałby starcie. Tylko jak ocenić swoje szanse na tyle szybko, by sytuacja nie zdążyła się wymknąć spod kontroli? Podjęcie decyzji o zaniechaniu konfrontacji ułatwiać mogą sygnały ostrzegawcze, które wyewoluowały u wielu gatunków zwierząt.

Jednym z nich są żyjące w południowo-wschodniej Azji nietoperze ­Hipposideros armiger. Jak wykazali w „Animal Cognition” Congnan Sun i współpracownicy, te latające ssaki używają okrzyków terytorialnych, które przenoszą bogate znaczenie. W cechach emitowanych przez nie dźwięków ostrzegawczych zakodowane są bowiem informacje dotyczące rozmiaru ciała nadawcy i jego rangi społecznej. Pojawiają się w nich także indywidualne sygnatury. Dzięki temu nietoperze mogą rozpoznać po głosie autora komunikatu – oraz ocenić, kiedy nie warto szukać guza. ©℗

Ten materiał jest bezpłatny, bo Fundacja Tygodnika Powszechnego troszczy się o promowanie czytelnictwa i niezależnych mediów. Wspierając ją, pomagasz zapewnić "Tygodnikowi" suwerenność, warunek rzetelnego i niezależnego dziennikarstwa. Przekaż swój datek:

Dodaj komentarz

Usługodawca nie ponosi odpowiedzialności za treści zamieszczane przez Użytkowników w ramach komentarzy do Materiałów udostępnianych przez Usługodawcę.

Zapoznaj się z Regułami forum

Jeśli widzisz komentarz naruszający prawo lub dobre obyczaje, zgłoś go klikając w link "Zgłoś naruszenie" pod komentarzem.

Ciągi dalsze - to lubię! Trudno powiedzieć, jak laboratoryjne badania 16 dorosłych samców objaśniają typowe zachowania H. armigera na wolności, ale, na zdrowy rozum, to powinno działać. Wysoki ton i szybkie tempo wydawanych odgłosów przeważnie zdradzają osobnika o relatywnie małych rozmiarach, a więc i niewielkiej sile fizycznej - i vice versa. A że hierarchię dominacyjną częściej kształtują indywidualne przewidywania wyników ewentualnych interakcji antagonistycznych niż rzeczywiste starcia (gdyby było inaczej, żadna populacja nie przetrwałaby długo), to mamy samopotwierdzającą się hipotezę. Wiemy jednak z naszego ludzkiego doświadczenia, że czasem wystarczy walnąć piąstką i wrzasnąć cienko, ale głośno, by skonfundować przeciwnika i zachwiać ustaloną hierarchią. Byle się samemu chwiejącemu na łeb nie zwaliła. ;)
Zaloguj się albo zarejestruj aby dodać komentarz

© Wszelkie prawa w tym prawa autorów i wydawcy zastrzeżone. Jakiekolwiek dalsze rozpowszechnianie artykułów i innych części czasopisma bez zgody wydawcy zabronione [nota wydawnicza]. Jeśli na końcu artykułu znajduje się znak ℗, wówczas istnieje możliwość przedruku po zakupieniu licencji od Wydawcy [kontakt z Wydawcą]