Rok 2004 ogłoszono rokiem Witolda Gombrowicza. Przypadające w sierpniu stulecie urodzin pisarza to dobra chwila, by zastanowić się, przed jakimi wyzwaniami stawia nas dziś Gombrowicz. A może już zwietrzały jego trucizny? Czy pomaga nam żyć życiem nie ułatwionym, czy potrzebujemy go jak Mojżesza, by nas z Formy Polskiej wyprowadził? Być może zbliża się chwila, kiedy trzeba nam zapomnieć o Formie Świętej a Przeklętej oraz Kościele międzyludzkim i czytać Gombrowicza inaczej? Znaki na niebie i ziemi zwiastują, że Gombrowiczowi nie jest pisany literacki czyściec. Teksty tu zgromadzone pokazują, że Gombrowicza wciąż można czytać żarliwie, można się z nim spierać, a nawet zarzucać mu, że winien jest naszemu zbrzydzeniu polskością. Bylebyś go nie minął, późny wnuku!
„Tygodnik Powszechny” – jedyny polski tygodnik społeczno-kulturalny.
30 tys. Czytelniczek i Czytelników. Najlepsze Autorki i najlepsi Autorzy.
Wspólnota, która myśli samodzielnie.
Artykuł pochodzi z numeru TP 19/2004
Artykuł pochodzi z dodatku Kontrapunkt (19/2004)
